Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Kapitulacja Warszawy i Helu (1939). Bitwa pod Kockiem - historia

Ostatnio komentowane
na czeke
Kosu • 2019-01-20 16:37:23
fajne
tuta • 2019-01-20 13:42:27
fajne
f0x • 2019-01-17 11:14:23
Tekst należy poprawić ze względu na to, że funkcje sądowe Izby Lordów zostały już ...
Bartek • 2019-01-16 19:11:55
chcesz w pape
SSASS • 2019-01-15 22:12:16
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

Po przegranej przez stronę polską bitwie granicznej w dniach 1 – 4 września 1939 roku niemieckie wojska wdarły się głęboko w głąb terytorium II Rzeczpospolitej. Jednym z głównych celów agresora było opanowanie stolicy kraju – Warszawy. Słusznie bowiem przewidywano, że ewentualny upadek tego miasta będzie właściwie oznaczać koniec kampanii.

Warszawa była od samego początku centrum koordynacji działań sił polskich, a ze względu na ulokowanie wszystkich ważniejszych urzędów – swoistym „sercem” kraju. Od pierwszych dni walk miasto było atakowane z powietrza przez samoloty Luftwaffe, bombardujące zarówno przemysłową część miasta, jak i cele cywilne. Do pierwszych walk z niemieckimi wojskami na przedpolach Warszawy doszło już 8 września, jednakże siły te zostały odparte przez zażartą polską obronę. Wkrótce też rozpoczęcie bitwy nad Bzurą (9 – 18 września) odciążyło polską obronę w tym rejonie.

W czasie oblężenia miasta szczególnym bohaterstwem wykazał się prezydent miasta, Stefan Starzyński. Organizował on pomoc cywilną dla wojska, grupy gaszące pożary, przeciwdziałał chaosowi i dbał o rannych. Dowódcą wojskowym obrony był generał Juliusz Rómmel, wcześniej dowodzący armią „Łódź”.

Od 20 września

Polecamy również:

Komentarze (0)
3 + 5 =