Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Kapitulacja Warszawy i Helu (1939). Bitwa pod Kockiem - historia

Ostatnio komentowane
N I G G E R
huy • 2018-11-19 07:33:20
Beznadziejne
Gustaw • 2018-11-18 13:56:18
Jeżeli pisze się o biografii Cheopsa ( Chufu) faraona to należy podać choć przybliżo...
Krzysztof • 2018-11-18 12:33:33
Bzdury !!!
Zwejstein • 2018-11-17 18:54:04
@Tygrys: dokładnie, jedna litera, a tyle różnicy! Dziękujemy za czujność!
ADMIN • 2018-11-16 07:44:02
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

Po przegranej przez stronę polską bitwie granicznej w dniach 1 – 4 września 1939 roku niemieckie wojska wdarły się głęboko w głąb terytorium II Rzeczpospolitej. Jednym z głównych celów agresora było opanowanie stolicy kraju – Warszawy. Słusznie bowiem przewidywano, że ewentualny upadek tego miasta będzie właściwie oznaczać koniec kampanii.

Warszawa była od samego początku centrum koordynacji działań sił polskich, a ze względu na ulokowanie wszystkich ważniejszych urzędów – swoistym „sercem” kraju. Od pierwszych dni walk miasto było atakowane z powietrza przez samoloty Luftwaffe, bombardujące zarówno przemysłową część miasta, jak i cele cywilne. Do pierwszych walk z niemieckimi wojskami na przedpolach Warszawy doszło już 8 września, jednakże siły te zostały odparte przez zażartą polską obronę. Wkrótce też rozpoczęcie bitwy nad Bzurą (9 – 18 września) odciążyło polską obronę w tym rejonie.

W czasie oblężenia miasta szczególnym bohaterstwem wykazał się prezydent miasta, Stefan Starzyński. Organizował on pomoc cywilną dla wojska, grupy gaszące pożary, przeciwdziałał chaosowi i dbał o rannych. Dowódcą wojskowym obrony był generał Juliusz Rómmel, wcześniej dowodzący armią „Łódź”.

Od 20 września

Polecamy również:

Komentarze (0)
3 + 2 =