Teatr i dramat współczesny - cechy, przykłady, autorzy

Na początku lat 50. tworzą jeszcze tak wielkie osobowości teatru, jak Eugene O’Neill,  nawiązujący do teatru antycznego czy Bernard Shaw, twórca słynnych komedii („Pigmalion”, „Profesja pani Warren).

Historię współczesnego teatru (po 1945 roku) na świecie rozpoczyna jednak antyteatr, a więc sztuki Samuela Becketta i Eugene Ionesco. W 1949 roku w Paryżu miała miejsce premiera „Łysej śpiewaczki” Ionesco, zaś w 1953 sztuki Becketta „Czekając na Godota”. Symboliczna przestrzeń z ascetycznymi rekwizytami, model antybohatera (everymana) oraz fragmentaryczna, niespójna akcja zaprzeczająca zasadom logiki przyczynowo-skutkowej stały się podstawowymi wyznacznikami teatru absurdu. Związki z tą estetyką widać również u amerykańskiego twórcy Edwarda Albee („Kto się boi Virginii Woolf”) czy Friedricha Durenmatta, inspirującego się również teatrem Brechta („Wizyta starszej pani”, „Fizycy”). Wśród twórców polskich elementy antyteatru istnieją oczywiście u Witolda Gombrowicza („Ślub”, „Operetka”), a także Tadeusza Różewicza („Kartoteka”) i Sławomira Mrożka („Policja”, „Tango”, „Emigranci”).

Rozwój polskiego teatru po 1945 roku podlegał jednak znacznym ograniczeniom. Teatr stał się pierwszą dziedziną

Komentarze (0)
Wynik działania 1 + 3 =
Ostatnio komentowane
jkuiu
jy • 2020-11-26 17:35:54
kjb
lo • 2020-11-26 16:52:00
a jacy bohaterowie tego nie było napisane
Werika • 2020-11-26 14:21:09
i
kuba • 2020-11-26 14:18:32
elorer
eluwina • 2020-11-26 13:50:23