Franciszek Kniaźnin, Do księżyca – analiza i interpretacja

Utwór Do księżyca jest jednym z przykładów ód, często pisanych przez Franciszka Kniaźnina. Można powiedzieć, że twórca stworzył własną wersję tego gatunku. Jego ody nosiły zazwyczaj charakter refleksyjny i osobisty. W odzie Do księżyca dawał świadectwo zindywidualizowanym przeżyciom miłości, przyjaźni i otwartego stosunku do przyrody.

Utwór rozpoczyna się apostrofą do księżyca:

Luno! ty córo niebios wysoka,
Boskiej podobna Temirze!
Siejesz czystego blask oka
Po gwiazdolitym szafirze.

Przez cały tekst podmiot udowadnia swoją łączność ze zjawiskami natury, wychwala jej piękno, dostrzegalne również w grozie jej zjawisk:

Zaliż cię litość, ta cnota bogów,
W tej zatrzymuje podróży,
Że uplatany wśród głogów
Wzdycha zefirek do róży?

O srebrna siostro złotego brata!
Koleją wiernej pomocy,
On dniowi ognie rozmiata,
Ty lube światło dla nocy.

Księżyc postrzega jako jeden z cudów natury, natchniony boską mocą, skoro może powrócić na Olimp:

Umykaj w górne lazury
I bądź Olimpu rozkoszą!

W ostatniej strofie podmiot wyraża rozdział, jaki obowiązuje między nim a księżycem, do którego się zwraca. Pomimo tego, że czuje niezwykłą łączność z naturą, przypomina, że pochodzą jednak z innych światów, choć bliskich sobie:

Próżno te chwytam promienie:
Ty na niebie, ja na ziemi.

Polecamy również:

Komentarze (0)
Wynik działania 1 + 1 =
Ostatnio komentowane
Ciekawe
• 2022-12-08 15:17:01
Śkad wziął się taki wynik?
• 2022-12-05 21:24:47
Ok
• 2022-12-05 13:53:43
ok
• 2022-12-02 16:29:38
dzięki
• 2022-11-28 16:21:19