Samuel Beckett, Czekając na Godota – bohaterowie

Bohaterowie Samuela Becketta noszą na sobie ogromny ładunek symboliczny. Występują w dwóch parach.

Estragon i Vladimir

bezdomnymi włóczęgami, którzy za swój absurdalny cel obierają oczekiwanie w jednym miejscu na coś, co nigdy nie nadejdzie. Obaj są samotni i nieszczęśliwi, a jednocześnie skazani na swoje towarzystwo, przyjaźnią  się od lat. Z narracji dowiadujemy się, że niegdyś byli statecznymi mężczyznami, zarabiając na życie przy zbiorach winogron. Wówczas mogli liczyć na szacunek społeczny, doskonale wiedzą, że muszą ze sobą funkcjonować. Oprócz tego, że pozostają ze sobą z przyzwyczajenia, mają wspólny cel – czekanie. Obaj bohaterowie są pełni sprzeczności, mają liczne dolegliwości i nie dbają o higienę. Ich relacja jest odzwierciedleniem sprzeczności między duszą a ciałem, stanowiące podstawy egzystencji człowieka. Cierpią zarówno fizycznie, jak i moralnie.

Postacie Estragona i Vladimira symbolicznie obrazują charakter całej ludzkości w ujęciu uniwersalnym. Estragon (którego imię oznacza nazwę rośliny wzmagającej apetyt) uwypukla biologiczną, fizjologiczną stronę ludzkiej natury. Vladimir, od którego estragon jest uzależniony, uosabia z kolei kulturotwórczą stronę osobowości człowieka, aspekt rozumowy. Bohaterowie są zatem skrajnie różni w swojej postawie i podejściu do świata, jednocześnie uzupełniając się wzajemnie. Łączy ich jedyne oczekiwanie na Godota.

Pozzo i Lucky

Ta relacja obrazuje kolejny aspekt człowieczeństwa, człowieka w pojęciu jednostkowym, indywidualnym. Obaj bohaterowie są poddani upływowi czasu (zmieniają się w trakcie sztuki, jeden z nich ślepnie, drugi staje się niemową). Pozzo i Lucky stanowią symbol krótkości istnienia jednostki, pojedynczości istnienia człowieka. Dla Pozzo największą wartość stanowią dobra materialne, uważa, że autentyczność jego osobowości może znaleźć potwierdzenie w szacunku ze strony innych. Jego najważniejszym celem jest sprzedanie sługi Lucky’ego na Targu Zbawiciela. Upływ czasu zdaje się nie mieć dla niego znaczenia, choć ulega jego niszczącemu działaniu. Odzwierciedla cielesną stronę egzystencji człowieka, materialny wymiar jego istnienia.

Lucky ma raczej cichą i spokojną osobowość, pozostaje wierny i oddany swojemu panu. Jego postać udowadnia, że bezgraniczna wiara i zaufanie do swojego pana, łaskawcy, prowadzi do fatalnego rodzaju niewolnictwa. Podobnie jak w przypadku Estragona i Vladimira, te dwie postaci są i muszą być ze sobą związane, są sobie nawzajem potrzebne do utwierdzania się w kształcie swojej egzystencji.

Pozzo jest symbolem tej strony natury człowieka, która dąży do posiadania, do korzyści materialnej. Lucky natomiast prezentuje na czym polega duchowa strona tej natury. U Becketta duchowość (Lucky) podporządkowana zostaje cielesności (Pozzo). Ta druga jednak musi karmić się pierwszą by przetrwać. Nie występuje tu zatem relacja podrzędności, tylko raczej równoległości.

Kreacja postaci Samuela Becketta oddaje główne przesłanie dramatu dotyczące wizji ludzkiego życia i jego przeznaczenia.

Polecamy również:

  • Samuel Beckett, Czekając na Godota - streszczenie i plan wydarzeń

    Akcja rozpoczyna się w momencie gdy Estragon siedzi przy drodze i próbuje ściągnąć buta. Wchodzi Vladimir, który zaczyna rozmowę z Estragonem i tym, gdzie ten spędził ostatnią noc. Obaj bohaterowie są bezdomnymi włóczęgami. Rozważają swój los i stwierdzają, że jedyną szansą na jego... Więcej »

  • Samuel Beckett, Czekając na Godota – opracowanie

    Sztuka Samuela Becketta reprezentuje tzw. teatr absurdu. Została napisana w języku francuskim i wydana w roku 1952 w Paryżu. Autor przełożył swoje dzieło na język angielski – przekład ukazał się w 1955 roku. Sceniczna premiera sztuki miała miejsce 5 stycznia 1953 roku w Paryżu, a w Polsce wystawiono ją w... Więcej »

  • Samuel Beckett, Czekając na Godota - problematyka

    W postaciach swoich bohaterów Samuel Beckett ujął wyraz swojej wizji ludzkiej egzystencji, jej dwoistości. Wynika z niej, że człowiek z góry skazany jest na niepowodzenie, porażkę, a jego starania nie mają żadnego sensu. Więcej »

Komentarze (0)
Wynik działania 1 + 2 =
  • Najnowsze
  • Losowe
Ostatnio komentowane
I cóż miał rację Marek Aureliusz który chciał podbić Germanię uderzeniem przez Mor...
• 2024-07-06 19:45:33
O tym, że zmienne w czasie pole elektryczne jest źródłem pola magnetycznego, napisał ...
• 2024-06-27 07:25:33
ok
• 2024-06-05 13:52:17
nadal nie umiem tego napisać
• 2024-06-04 10:48:42
Mógłby być jeszcze do tego cały utwór napisany.
• 2024-06-03 19:41:43