Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Francesco Petrarka, Sonet 85 - analiza i interpretacja

Ostatnio komentowane
Tak
Mariusz • 2019-09-16 16:55:31
przydate
kmil • 2019-09-16 16:34:16
Mamy jedną, czy wiele pór roku? Zdanie "wylewy, siewy oraz zbiory odpowiadały współcz...
Gość • 2019-09-15 16:17:10
spoczko bardzo
Marco Polo • 2019-09-15 16:04:28
super
ilka • 2019-09-14 18:20:40
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

Jest to kolejny utwór opowiadający o uczuciach podmiotu mówiącego (poety) do ukochanej Laury. Tym razem bezpośrednim adresatem wynurzeń podmiotu jest jego najbliższy przyjaciel Sennuccio del Bene.

Tęsknota za ukochaną

Podmiot wyraża nieposkromioną tęsknotę za ukochaną, która (jak powiedziane zostaje na początku utworu) prawdopodobnie została w Avinion. Podmiot zwraca się do świata, który rozdzielił kochanków i przekonuje, że nie zapomni o Laurze i codziennie o intensywnie o niej myśli:

O! najszczęśliwsze z wszystkich miejsc dokoła!
Kiedyż na moich ustach skargi wstrzyma
Miłość? i kiedyż wraz mi przed oczyma
Mej pani jasnej błyśnie twarz wesoła?

Podmiot ubolewa nad swoim stanem, nad tym, że zamiast kontaktu z kobietą pozostaje mu jedynie wspomnienie o niej i żal oraz ciągłe poszukiwania jej śladów:

Biedny ja! wiecznie po szerokim świecie
Wzrok mój szukaniem tylko śladów pieszczę,
Które gdzieś w trawie stopa Laury gniecie.

Przyjaciel Sennuccio ma sprawdzić, czy Laurze również wciąż zależy na ukochanym, a jeśli tak – zapewnić ją o uczuciach mężczyzny i prosić o jakiś znak dla niego.

Polecamy również:

  • Francesco Petrarka, Sonet 85 - treść wiersza

     Do przyjaciela swego Sennuccia del Bene. Jak się zdaje napisany w oddaleniu od Awinionu, gdzie Laura pozostała sama. Zresztą mocno ciemny. O! najszczęśliwsze z wszystkich miejsc dokoła!Kiedyż na moich ustach skargi wstrzymaMiłość? i kiedyż wraz mi przed oczymaMej pani jasnej błyśnie twarz wesoła? Więcej »

Komentarze (0)
2 + 2 =