Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Realizm magiczny - definicja, cechy, przedstawiciele

Ostatnio komentowane
"Jezu Chry..."! Dawno już nie czytałem tak czerwonego, komuszego, wypaczonego opracowani...
Otwórz oczy • 2018-08-15 18:21:31
Według mnie bardzo przydatne dzięki temu tekstowi mniej więcej zrozumiałam jak dział...
Emilia • 2018-07-26 20:05:25
@Hasher To zależy już od tłumacza przekładu(Pisma zostały napisane w kilku językach ...
Hgfhfg • 2018-07-09 11:34:37
ok
andrzej duda • 2018-06-14 10:31:18
Super na spr.
Evogy • 2018-06-07 17:45:08
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

Realizm magiczny zrodził się w Niemczech w latach 20. XX wieku, ale bardzo szybko zyskał ogromną popularność w Ameryce Łacińskiej i stał się jedną z najbardziej rozpoznawalnych cech literatury iberoamerykańskiej. Prekursorem tego nurtu był tu Miguel Angel Asturias, który w 1930 roku wydał „Legendy gwatemalskie”. Było to dzieło silnie inspirowane wierzeniami i tradycjami Majów, które pisarz zintegrował z symbolami chrześcijańskimi.

Jednym z pierwszych autorów tworzących w tym nurcie był również Argentyńczyk Jorge Luis Borges. W jego twórczości etap ten inicjuje „Powszechna historia nikczemności” (1935), w której pisarz sięga po mitologię, by opisać historię Buenos Aires. Jego kolejne zbiory opowiadań i esejów kontynuują ten nurt, często stanowią przewrotne komentarze do dzieł, które nigdy nie istniały. Można tu wymienić „Fikcje”, „Alef” czy „Ogród o rozwidlających się ścieżkach”.

Realizm magiczny jest prądem, w którym zderzają się dwie przeciwstawne tendencje: dążenie do realistycznego opisu rzeczywistości, a jednocześnie wprowadzenie do tekstu elementów fantastycznych. Relacja pomiędzy tymi dwiema estetykami polega na szczególnym rodzaju syntezy, a mianowicie takim, że to, co realne

Polecamy również:

  • Powojenna literatura amerykańska - cechy, zjawiska, twórcy

    Powojenna literatura amerykańska to oczywiście wielkie nazwiska prozaików i dramaturgów, którzy rozpoczęli swoją twórczość jeszcze w okresie XX-lecia międzywojennego. Na wczesne lata 50. przypada ostatni etap twórczości Eugene O’ Neilla, którego „Zimna śmierć... Więcej »

  • Powojenna literatura niemiecka - cechy, zjawiska, twórcy

    Powojenna literatura niemiecka została doceniona już w 1946 roku, kiedy Herman Hesse został laureatem Literackiej Nagrody Nobla. Jego największe osiągnięcia w dziedzinie prozy, czyli „Wilk stepowy” (1927) i „Gra szklanych paciorków” (1943) powstały co prawda nieco wcześniej, jednak... Więcej »

  • Powojenna literatura rosyjska - cechy, zjawiska, twórcy

    Powojenna literatura rosyjska ma swoich wielkich poetów. Ich poczet otwiera z pewnością Iwan Bunin, twórca, który w 1920 roku wyemigrował ze Związku Radzieckiego i był pierwszym Rosjaninem (uznanym za przedstawiciela tej literatury), który dostał Literacką Nagrodę Nobla w 1933. Zachwyt... Więcej »

  • Postmodernizm w literaturze - opracowanie

    Postmodernizm w literaturze przejawia się na kilku różnych płaszczyznach. Przede wszystkim mamy tu do czynienia z zakwestionowaniem jednolitości gatunkowej i estetycznej, bardzo dobrze widocznej np. w powieści, która staje się swoistym workiem, w jakim mieści się niemal wszystko. Więcej »

Komentarze (0)
2 + 3 =