Proza kresowa - definicja, twórcy, przykłady

Mit polskich kresów jest jednym z najważniejszych toposów w polskiej prozie II połowy XX wieku. To rzeczywistość na zawsze utracona, zajmująca istotne miejsce na mapie narodowej pamięci, do której powraca się zarówno z nostalgią, jak i ze świadomością skomplikowanej sytuacji historycznej tych terenów.

W prozie kresowej nieustannie powraca echo kolonialnych zapędów Polski. Zwłaszcza Czesław Miłosz podkreśla kulturową odrębność Litwinów od Polaków i ich poczucie narodowej dumy. Dzieje się tak zarówno w jego autobiograficznej powieści „Dolina Issy”, jak i w zbiorze esejów „Rodzinna Europa”. Należy pamiętać, że kresy są przede wszystkim symbolem środowiska wielokulturowego, w którym istniały obok siebie różne nacje praktykujące różne obyczaje i posiadające zupełnie odmienną mentalność. Chodzi tu zatem o kulturę pogranicza, o otwarcie się na to, co inne i obce.

W sensie politycznym kresy stanowiły przeciwwagę dla idei państwa jednonarodowego, jakim Polska stała się po II wojnie światowej. W tej perspektywie widział je np. Paweł Jasienica, który w swojej książce „Polska Jagiellonów” przeciwstawiał wielokulturowość jednolitości etnicznej Polski Piastów. Jednocześnie kresy to przestrzeń marginesu

Komentarze (0)
Wynik działania 2 + 1 =
Ostatnio komentowane
Pozdro
Kks • 2020-09-30 20:38:18
elo elo
eloelo • 2020-09-30 17:38:43
fajne
siema • 2020-09-30 17:25:21
ukvhgj n
bvjhn • 2020-09-30 16:14:26
1
B • 2020-09-30 14:36:33