Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Do Afrodyty - interpretacja i analiza wiersza

Ostatnio komentowane
fajne
[po0[-o=-o=- • 2019-02-20 16:47:59
rebiks
eeee • 2019-02-19 17:50:19
lol
lol • 2019-02-19 17:31:36
michałekus
pikus • 2019-02-19 10:05:43
Bardzo uczciwa i sprawiedliwa strona z której dowiedziałem się bardzo przydatnych infor...
Jack • 2019-02-18 17:08:19
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

Bogini miłości

„Hymn do Afrodyty” to utwór o charakterze pochwalno-błagalnym. Wiersz został napisany tak zwaną strofą saficką. Podmiotem tekstu jest zakochana kobieta, która prosi patronkę miłości o pomoc. W lirycznym wyznaniu poetka opisuje swój stan emocjonalny: doznaje miłosnego bólu i trosk. Sprawczynią owych uczuć jest sama Afrodyta. Podmiot nazywa boginię „zwodniczą córką Zeusa”. Przypisuje jej tym samym niestałość i przewrotność, które są właściwe również samej miłości.

Afrodyta jawi się więc jako bóstwo ambiwalentne – jednocześnie rani i wybawia od emocjonalnych kłopotów. Wenus jest w tekście Safony zarówno uosobieniem miłości, jak i osobowym bóstwem. Posiada ona atrybuty boskie: zasiada na tronie w złotym pałacu i przemieszcza się w rydwanie zaprzęgniętym w ptaki. Rozbudowana apostrofa do bogini wyraża najwyższy szacunek i podziw, jakimi kobieta obdarza patronkę miłości.

Tekst jest utrzymany w tonacji patetycznej. Nadprzyrodzone przymioty Afrodyty podkreśla się za pomocą wyszukanej leksyki, pojawiają się więc wyraziste epitety: „nieśmiertelna pani”, „kunsztowny tron”, „nieśmiertelna twarz”. Są to cechy wskazujące na hymniczny charakter utworu.

Bezpośredni kontakt z bóstw

Polecamy również:

  • Do Afrodyty - Tekst

    Do Afrodyty Przed tronem twym się chylę, Afrodyto,nęcąca w sieci, córo Zeusa,i błagam, smutkiem nie dręcz mego serca,o nieśmiertelna, Więcej »

Komentarze (0)
3 + 3 =