Barokowe spojrzenie na ludzie życie w twórczości Daniela Naborowskiego i Mikołaja Sępa-Szarzyńskiego - strona 3

e, od momentu narodzin zmierzamy bowiem nieuchronnie w stronę śmierci z każdym dniem, godziną, a nawet sekundą, zaś z drogi tej nie ma możliwości odwrotu. Stąd też charakterystyczne dla dojrzałej twórczości tego artysty dostrzeżenie piękna małych rzeczy, które w swej przemijalności stanowią jednak pewną ozdobę ludzkiej egzystencji, przynosząc jednocześnie pocieszenie w formie świadomości, że to, co naznaczone piętnem śmierci, posiada swoje efemeryczne piękno właśnie w aspekcie swej niepowtarzalności.

U Sępa spojrzenie na życie człowieka zmieniało się na przestrzeni jego twórczości w sposób dosyć wyraźny, odzwierciedlający nasilające się w duszy artysty konflikty i wątpliwości. We wczesnym cyklu „Pieśni” dominuje jeszcze wizja harmonii i wiary w doskonałość świata stworzonego przez Boga ku uciesze człowieka, a rzeczywistość doczesna i eschatologiczna funkcjonują obok siebie na równych prawach, nie przecząc sobie wzajemnie ani nie zaciemniając jedna drugiej. Inaczej na egzystencję człowieka patrzy podmiot liryczny „Sonetów”, gdzie jednostka staje przed konfliktem zawieszenia pomiędzy idealnym światem Bożej światłości i marnością rzeczywistości doczesnej, na którą została niejako skazana

Polecamy również:

  • Motyw vanitas w baroku

    Pojęcie „motywu wanitatywnego” bierze swoje źródło w starotestamentowej księdze Koheleta, gdzie autor powiada o wszelkich atrybutach świata doczesnego: „Vanitas vanitatum et omnia vanitas” („Marność nad marnościami i wszystko marność”). Utwory literackie i dzieła... Więcej »

Komentarze (0)
Wynik działania 4 + 2 =
Ostatnio komentowane
po jakiego uda ktoś to wymyślał
czarnypjes • 2021-10-17 16:53:04
doobry artykuł
Jan Marcalik • 2021-10-15 16:22:46
XD
Xd • 2021-10-15 13:34:06
Es
Olek • 2021-10-15 13:30:44