Barokowe spojrzenie na ludzie życie w twórczości Daniela Naborowskiego i Mikołaja Sępa-Szarzyńskiego - strona 2

niezmiennych wartościach znalazły swoje ujście w poetyce przesyconej wrażeniem ruchu. Przykładem może tu posłużyć utwór „Impreza: calando poggiando, to na dół, to do góry”, w którym życie ludzkie przedstawione zostało alegorycznie za pośrednictwem obrazu żeglugi morskiej jako sytuacji niezwykle dynamicznej, w małym stopniu zależnej od woli i działań żeglarza, a oddanej głównie w ręce niestałej Fortuny i kaprysów brutalnej przyrody. Jedynym ratunkiem jednostki w podobnej sytuacji miał być stateczny rozum i cnota, która stanowiła jednocześnie gwarancję dostąpienia życia po śmierci, a przez to czyniła zagrożenia życia doczesnego mniej istotnymi.

Dynamika dotyczyła również czasu, którego gwałtowny i niepowstrzymany upływ wywoływał u bohatera wierszy Naborowskiego głębokie refleksje o charakterze wanitatywnym. Za przykład posłużyć tu może jeden z najszerzej znanych wierszy tego poety pt. „Krótkość żywota”, gdzie istnienie ludzkie uległo litotyzacji przez wzgląd na ułamek dziejów, które może zajmować w swym błyskawicznym przemijaniu. W tym utworze przejawiła się również inna koncepcja towarzysząca stale poetyce Naborowskiego – życie człowieka ukazane zostało jako powolne umieranie

Polecamy również:

  • Motyw vanitas w baroku

    Pojęcie „motywu wanitatywnego” bierze swoje źródło w starotestamentowej księdze Koheleta, gdzie autor powiada o wszelkich atrybutach świata doczesnego: „Vanitas vanitatum et omnia vanitas” („Marność nad marnościami i wszystko marność”). Utwory literackie i dzieła... Więcej »

Komentarze (0)
Wynik działania 3 + 1 =
Ostatnio komentowane
po jakiego uda ktoś to wymyślał
czarnypjes • 2021-10-17 16:53:04
doobry artykuł
Jan Marcalik • 2021-10-15 16:22:46
XD
Xd • 2021-10-15 13:34:06
Es
Olek • 2021-10-15 13:30:44