Wojny śląskie w XVIII w. - przyczyny, przebieg, skutki

Fryderyk II Wielki posiadał odziedziczone po ojcu państwo o ogromnych możliwościach mobilizacyjnych, sprawnej armii i finansach, pozwalające pokusić się o poszerzenie swojego terytorium siłą. Władca pruski łakomym wzrokiem spoglądał na bogate tereny Śląska, należące w owym momencie do Austrii.

Pierwsza wojna śląska toczyła się w latach 1740 – 1742 i miała być w założeniach  krotkim konfliktem, który miał pozwolić na oderwanie Śląska w chwili, gdy Austria zajęta była problemem dziedziczenia tronu (zasiadała na nim właśnie młoda  Maria Teresa). Dzięki zwycięstwom w wojnie podpisano już w 1742 roku pokój we Wrocławiu, który oddawał Prusom większość Śląska. Jednocześnie konflikt ten spowodował reakcję łańcuchową, która zapoczątkowała wojnę o sukcesję austriacką (1744  - 1748).

W roku 1744 doszło do kolejnych walk prusko – austriackich. Były one tym razem spowodowane obawami pruskimi przed sojuszem austriacko – bawarsko – saksońskim, który mógł zagrozić nabytkom Prus. Z ich strony było to więc uderzenie wyprzedzające, które wyparło Austriaków z Bawarii i pobiło wojska saskie. Traktat pokojowy z Drezna z 1745 roku potwierdzał nabytki terytorialne Fryderyka II.

Do trzeciej i ostatniej wojny śląskiej doszło w roku 1756. Tym razem powodem wybuchu była agresja pruska na osłabioną Saksonię, tereny której Fryderyk planował włączyć do swojego państwa. Niespodziewanie doszło do eskalacji konfliktu, który przekształcił się w ogólnoeuropejską wojnę, gdzie śląski epizod był tylko jednym z wielu frontów.  W roku 1757 Prusy poniosły szereg klęsk, zostały jednak uratowane przez pogorszenie się sytuacji Austriaków na froncie francuskim. W roku 1759 Prusy poniosły straszliwą klęskę w bitwie pod Kunowicami, a na przełomie 1761 i 1762 wydawało się, że sprzymierzeni Rosjanie i Austriacy są gotowi zająć Berlin. Niespodziewana śmierć carycy Elżbiety (1762)  i zmiana frontu przez Rosję odwróciły kartę losu. Wkrótce przeciwko Prusom walczyła już samotnie Austria, która w roku 1763 podpisała traktat pokojowy w Hubertsburgu. Na jego mocy potwierdzono pruskie panowanie nad Śląskiem, który stał się od tego czasu jednym z najważniejszych części składowych Prus.

Polecamy również:

  • Powstanie i rozwój terytorialny Królestwa Prus

    W roku 1525, w następstwie hołdu pruskiego i sekularyzacji zakonu krzyżackiego przez Albrechta Hohenzollerna, dawne państwo zakonne przekształciło się protestanckie Prusy Książęce, podporządkowane Rzeczpospolitej. Były wielki mistrz był założycielem nowej dynastii w Prusach, władców już nie duchowych, a... Więcej »

  • Fryderyk Wilhelm I - panowanie i reformy

    Fryderyk Wilhelm I Hohenzollern panował w Prusach pomiędzy rokiem 1713 a 1740. Za jego czasów Prusy były jeszcze państwem względnie młodym, świeżo co utworzonym z połączenia dwóch terytoriów należących do Hohenzollernów – Brandenburgii i Prus Książęcych. To właśnie Fryderyk Wilhelm... Więcej »

  • Fryderyk II Wielki - biografia, osiągnięcia, przydomek

    Fryderyk II objął rządy w państwie pruskim 1740 roku i sprawował je przez 46 lat. Był on jednym z dwóch, obok swojego ojca, Fryderyka Wilhelma I, twórców potęgi państwa pruskiego, wyprowadzając je na czoło wyścigu europejskich potęg. Więcej »

  • Reformy Fryderyka II Hohenzollerna

    Fryderyk II Wielki był, w przeciwieństwie do swojego ojca, bardziej człowiekiem Oświecenia, niż wojskowym. Był nazywany przez to „królem – filozofem”. Nie znaczy to, że nie potrafił prowadzić sprytnej polityki zagranicznej, ani że nie był zdolnym administratorem. Wręcz przeciwnie – to... Więcej »

Komentarze (0)
Wynik działania 4 + 5 =
Ostatnio komentowane
dodawanie
mrkesg • 2021-12-02 12:08:28
nice
Katto • 2021-12-01 09:44:14
To super że nagle Rz zmienia się w Rs bez żadnego powodu :/
Anonim • 2021-11-28 11:37:17
Git
Franek to nie ja • 2021-11-27 17:22:35
Spoko
Kowal • 2021-11-24 18:52:36