Erazm z Rotterdamu, Pochwała głupoty - streszczenie

Na wstępie autor umieszcza pozdrowienia dla Tomasza Morusa. Narrator wspomina jego innych swoich przyjaciół podczas podróży z Włoch do Anglii. Tak rozmyślając doszedł do wniosku, że stworzy pochwałę Głupoty – jest przekonany o tym, że jego dzieło spotka się z powszechną krytyką. Erazm z wyprzedzeniem uzasadnia zamieszczoną w dziele humorystykę, w końcu każdy człowiek ma prawo do rozrywki. Następnie Morus oddaje głos upersonifikowanej Głupocie.

Głupota przypisuje sobie zasługi rozweselenia królów, dzięki potędze, którą podarowali jej bogowie. Zawsze witana jest z życzliwością i radością. Usprawiedliwia swój pouczający ton, mówiąc, że ona ma prawo się wymądrzać. Wspomina, że wychwalanie się jest lepsze od fałszywej skromności. Nie zamierza kłamać, ale zawsze mówić wprost co myśli. Ci, którzy wypierają się głupoty są niemądrzy, ponieważ towarzyszy ona każdemu. Niektórzy ludzie tylko udają mędrców – Głupota nazywa ich morozofami i mędrzygłupkami. Próbuje ich scharakteryzować:

- zazwyczaj są wielojęzyczni

- próbują przeplatać łacinę słówkami zapożyczonymi z innych języków

- lubią posługiwać się wyszukanymi archaizmami, których większość społeczeństwa nie rozumie

Dzięki temu, że morozofowie są

Polecamy również:

Komentarze (1)
Wynik działania 5 + 5 =
Łys
2020-09-11 11:54:58
Głupi zawsze ma szczęście
Ostatnio komentowane
j
• 2022-05-22 13:39:08
Mnożenie do 100
• 2022-05-22 12:05:43
fajne
• 2022-05-21 18:27:45
Lol
• 2022-05-21 10:11:52
Sgshbs svsh shs. Snga s sjsvw. Ajags. Anahsc a smgsvs anshab anhs a naha auacqb w anwvvab ...
• 2022-05-20 14:58:05