Sytuacja Niemiec po I wojnie światowej (gospodarcza, polityczna i in.)

Pokonane w I wojnie światowej Niemcy boleśnie odczuły swoją porażkę. Państwo to, jeszcze w roku 1914 stanowiące jedno z największych mocarstw światowych, w wyniku czteroletniej wojny i ciężkich warunków pokojowych zostało zredukowane do roli kraju drugiej kategorii. Podpisany 28.06.1919 roku traktat wersalski obarczał Niemcy całkowitą winą za spowodowanie wojny, nakładał na nie ogromne kontrybucje, zmuszał do uznania znacznych strat terytorialnych i ograniczał armię do 100 tysięcy żołnierzy zawodowych, pozbawionych lotnictwa, ciężkiej artylerii i czołgów. Prowadziło to do stanu, w którym Niemcy były praktycznie bezbronne. Nic więc dziwnego, że Niemcy nazywali postanowienia konferencji pokojowej „dyktatem” wersalskim.

Niemiecka gospodarka przeżywała okres dosyć dużych trudności, związanych z utratą bądź okupacją największych rejonów wydobywczych i przemysłowych kraju (Zagłębie Ruhry, Śląsk). Dodatkowym utrudnieniem dla jej odbudowy była wojna celna prowadzona przez władze niemieckie z Polską. Polegała ona na nałożeniu ogromnych ceł na transporty węgla sprowadzanego ze Śląska, co powodowało, że transport tego surowca do Niemiec stawał się praktycznie nieopłacalny. Paradoksalnie, wojna celna przyniosła większe straty Niemcom, niż Polakom, którzy znaleźli nowe rynki zbytu w Anglii. Zmianę polityki celnej przyniósł dopiero rok 1933. Kolejnym z następstw wojny i zmian w rządzie była hiperinflacja – gwałtowny spadek wartości pieniądza, który powodował, że pensja pod koniec miesiąca była nawet kilkanaście razy mniej warta niż na jego początku.

Jednym z ważniejszych problemów była też kwestia spłaty reparacji wojennych, na które państwo niemieckie nie było zwyczajnie stać. W celu umożliwienia Niemcom spłaty reparacji, komisje międzynarodowe zaproponowały dwa plany rozłożenia należności na raty – były to tzw. Plan Davesa z roku 1924 i Plan Younga  z 1929. Szczególnie ów drugi zyskał w Niemczech złą sławę, zakładał on bowiem, że Niemcy ostatnią ratę reparacji zapłacą dopiero w roku 1988.

Scena polityczna republiki weimarskiej była niezwykle chwiejna, ze względu na pojawienie się wielu radykalnych ugrupowań społecznych. Dużą rolę w polityce odgrywali komuniści, cieszący się dużym poparciem w wielkich miastach, ogólnie jednak władzę w pierwszych latach utrzymywała z trudem umiarkowana lewica, zgrupowana w partii SPD. Władze nie cieszyły się dużym poparciem, silne były również tendencje monarchistyczne. W przeciągu kilku lat po wojnie dochodziło również do kilku prób przewrotów i zamachów stanu. Do najważniejszych zalicza się powstanie komunistyczne w Berlinie (1919), podobne powstanie komunistyczne w Bawarii (1919), monarchistyczny pucz Kappa (1920) i nazistowski pucz monachijski (1923). Mimo opanowania sytuacji i utrzymania władzy republika weimarska była uznawana za państwo słabe politycznie. Rozgoryczenie to powodowało, że Niemcy szukali alternatywy, która pozwoli im na powrót stać się światową potęgą. Stąd też rosnąca popularność ruchu nazistowskiego, zwłaszcza wśród środowisk kombatanckich.

Komentarze (5)
Wynik działania 5 + 3 =
Adasiek
2016-12-16 07:40:19
Dzięki :) Kappa
Mercalek
2016-12-16 07:22:52
Trochę długie, ale przydatne ;)
Seaalon
2016-01-15 15:17:12
Konkrety możecie sobie sami znaleźć, one tam są...
Kojin
2016-01-06 16:24:54
za długa notatka nie ma w niej konkretów
Pacia
2015-11-11 15:24:19
Długo nie ma konkretow
Ostatnio komentowane
co
xd • 2020-10-30 09:40:54
Dobrze opisane jednak brakuje w środkach stylistycznych epitetu
User532750214 • 2020-10-30 09:18:09
gupi
lolxd • 2020-10-30 09:11:44
Stary siedzi na wersalce i...
Stary • 2020-10-29 19:18:40
good!
g00dguy • 2020-10-29 18:59:42