Oda do radości - interpretacja i analiza wiersza

„Oda do radości” została napisana przez Fryderyka Schillera w listopadzie 1785 roku, później autor dokonał jeszcze kilku zmian, m.in. usunął ostatnią zwrotkę. Znana dziś wersja jest przeróbką z 1803 roku. Tekst stał się niezwykle popularny za sprawą Ludwiga van Beethovena, który wykorzystał go w finale swojej IX Symfonii.

Oda to gatunek podniosły, o charakterze pochwalnym. Pochwała radości ma tu charakter pogański, odnosi się bowiem do kultury antycznej. Radość została przez Schillera nazwana „iskrą bogów” w odniesieniu do bogów olimpijskich – na co wskazuje już użycie liczby mnogiej oraz przywołanie Pól Elizejskich.

Umiejętność czerpania przyjemności z życia to wielki dar, który trzeba docenić. Radość jest tą wartością, która czyni świat i ludzi lepszymi: „Wszyscy ludzie będą braćmi”. Poeta wskazuje na wszechobecność radości w ludzkim życiu, jest ona blisko, trzeba tylko umieć ją dostrzec:

(…) Ona w sercu, w zbożu, w śpiewie, ona w splocie ludzkich rąk,/ z niej najlichszy robak czerpie, z niej najwyższy niebios krąg (…).

Podmiot liryczny wypowiada się w pierwszej osobie – czasem w liczbie pojedynczej, a czasem w mnogiej, identyfikując się z większą zbiorowością. Głosi miłość i nawołuje

Polecamy również:

  • Oda do radości - treść wiersza

    O radości, iskro bogów,    Elizejskich błoń dziewico,Wchodzim do twych świętych progów    Z pełną ogniów twych źrenicą.Co czas rozprzągł i zwyczaje,    Czarodziejstwo twoje sprzęga;Braćmi cały świat się... Więcej »

Komentarze (0)
Wynik działania 2 + 4 =
Ostatnio komentowane
ok
ktostam • 2021-06-19 15:17:37
Tak
Tak • 2021-06-17 07:30:57
spoko
:) • 2021-06-16 20:42:56
x - wpis został poprawiony, pozdrawiamy :)
ADMIN • 2021-06-15 06:34:20
Mudnok - poprawione, pozdrawiamy :)
ADMIN • 2021-06-15 06:37:39