Oda do radości - treść wiersza

O radości, iskro bogów,
    Elizejskich błoń dziewico,
Wchodzim do twych świętych progów
    Z pełną ogniów twych źrenicą.
Co czas rozprzągł i zwyczaje,
    Czarodziejstwo twoje sprzęga;
Braćmi cały świat się staje,
    Kędy błogi lot twój sięga.

Chór
Obramieńcie się, miliony!
    Pocałunek całej ziemi!
    Bracia, za gwiazdami temi
Ojciec mieszka uwielbiony.

Kto otrzymał z losu ręki
    Skarb najdroższy, przyjaciela,
Kto anioła posiadł wdzięki,
    Z nami radość niech podziela!
Choćby tylko jedno łono,
    Jak świat wielki, nazwał swojem!
Kto nie zdołał, nasze grono
    Niechaj łez pożegna zdrojem.

Chór
Kto zamieszkał sfer ogromy,
    Niech współczuciu hołdy głosi,
    Ono w gwiazdy nas unosi,
Gdzie króluje Nieznajomy.

U przyrody wisząc łona
    Rozkosz piją wszystkie twory;
Złość i dobroć upojona
    W jej kwieciste pędzą tory.
Pocałunek dała z winem,
    W klęskach wierność przyjaciela,
I w rozkoszy cherubinem
    Czerw radosny w niebo strzela.

Chór
Upadacie, miliony?
    Świecie, k’ Stwórcy rwiesz się lotem?
    Szukaj go za gwiazd namiotem!
Tam być muszą jego trony.
    
Radość dźwignią jest i duchem
    W przyrodzenia wiecznym szyku,
Radość toczy koła ruchem
    W wielkim świata godzinniku.
Wywołuje z ziarna kwiaty,
    W

Komentarze (0)
Wynik działania 1 + 5 =
Ostatnio komentowane
Dziekuje
MajMos • 2021-10-20 14:36:02
Dziękuję :)
:) • 2021-10-19 17:04:53
po jakiego uda ktoś to wymyślał
czarnypjes • 2021-10-17 16:53:04
doobry artykuł
Jan Marcalik • 2021-10-15 16:22:46
@12345 - dziękujemy za zauważenie błędu, został już poprawiony. Pozdrawiamy :)
ADMIN • 2021-10-15 09:57:56