Muzyka barokowa - cechy i przedstawiciele - strona 2

poetów i naukowców z terenu Włoch. Postulowali oni prostotę formy i zwrócenie uwagi na głos śpiewaków jako najlepszą (bo literalną) formę przekazu treści, co wpłynęło na rozwój opery i monodii akompaniowanej. Tekst libretta określał tutaj rytmikę i kolejność następowania po sobie fraz muzycznych, co realizowało postulat obrazowania przeżyć wewnętrznych bohaterów dzieła. Osiągnięcia Cameraty przypisano później do tzw. „stile nuovo (moderno)”, stojącego niejako w opozycji do „stile antico” (stylu dawnego) o klasycyzującym przywiązaniu do polifonii.

Wczesną muzyką barokową rządziło pojęcie harmonii i uporządkowania dźwięków wokół jednego z nich, podstawowego – nazywanego toniką, jednocześnie zaś wokół tejże hierarchii nabudowano konstrukcję współbrzmienia w postaci akordu. Z racji miejsca kształtowania się owego kierunku jego głównymi przedstawicielami byli Włosi – wspomniany już Jacopo Peri, Giulio Caccini, a w późnym baroku Claudio Monteverdi.

W połowie XVII wieku główny ośrodek kształtowania się muzyki przeniósł się do Francji, gdzie pod wpływem ceremoniału dworskiego rozwojowi uległa muzyka taneczna. Tu za najważniejszych twórców uznaje się Jean-Baptiste Lully’ego, kojarzonego

Polecamy również:

Komentarze (2)
Wynik działania 5 + 5 =
ADMIN
2020-04-17 11:31:49
AS - dziękujemy za zwrócenie uwagi, błąd został poprawiony. Pozdrawiamy
AS
2020-04-17 09:59:14
Tępo w muzyce? Tempo!
Ostatnio komentowane
po jakiego uda ktoś to wymyślał
czarnypjes • 2021-10-17 16:53:04
doobry artykuł
Jan Marcalik • 2021-10-15 16:22:46
XD
Xd • 2021-10-15 13:34:06
Es
Olek • 2021-10-15 13:30:44