Motywem przewodnim całej sztuki uczynił Molier demaskację fałszywej pobożności ukazanej jako element szkodliwy społecznie i zupełnie realnie niebezpieczny dla porządku publicznego. Realizacji tej tezy posłużyły wykreowane z ogromną precyzją postaci dramatu, za których pośrednictwem autor starał się ukazać określone postawy obserwowane w otaczającym go społeczeństwie, stąd też ich przerysowanie i groteskowe nieraz wyolbrzymienie wad.
W walce antagonistów streścił Molier konflikty targające współczesnym mu społeczeństwem, występując zarówno przeciwko szerokim wpływom religijnych bigotów, jak i naiwności pozwalającej na uważanie ich ingerencji za potrzebne i mające na uwadze dobro współobywateli. Zakwestionował również zasadność porządku społecznego, w którym ojciec decyduje o zamążpójściu córki, a przedstawiciele ludu (reprezentowani tutaj przez Dorynę) traktowani są jak ludzie „drugiej kategorii” i pozbawieni głosu w sprawach, które potrafią przecież słusznie oceniać, stając się nierzadko cennymi świadkami i doradcami swoich chlebodawców.