Kartoteka - bohaterowie

Bohater

Bezimienny, raz jest to mały chłopak, innym znów razem - dorosły mężczyzna. W dramacie nosi różne imiona: Dzidek, Janek, Kaziu, Władek, Tadzio. Nie jest istotny jego wygląd zewnętrzny.

Zawód, jaki wykonuje Bohater, nie jest jasny – mowa o tym, iż jest dyrektorem instytutu, dyrektorem operetki oraz poetą. Wyznaje wszystkie swoje dziecięce grzechy. Mówi o tym, jak kradł kiełbasę, podjadał cukier z cukierniczki i podglądał kobiety. Przyznaje się także, że podawał swojej babci strychninę w herbatnikach. Nosił się nawet z myślą pozbycia się własnego ojca.

Bohater nie może otrząsnąć się z dramatu, jaki przeżył podczas wojny. Mówi o sobie, że jest skażony wojną, że polował na ludzi w lasach. W rzeczywistości był partyzantem. Czyszcząc broń, nieumyślnie zabił swojego podwładnego, niejakiego Wronę. Zostawił swoją dziewczynę, Olgę, której w czasie wojny obiecywał małżeństwo. Zrobił to, gdyż myślał, że nie przeżyją. W ten sposób chciał dać jej i sobie trochę nadziei na przyszłość.

Wiadomo, że był w Paryżu, gdzie miał okazję zwiedzać zabytki i poznawać zwyczaje kulinarne Francuzów.

Ma problemy z określeniem sensu swojego życia. Sam mówi o sobie: „Właściwie to nie wiem, co robić dalej. Jak się żyje, to trzeba jeszcze grać. Trzeba prowadzić kartotekę”. Jest zażenowany swoją wcześniejszą postawą życiową. Mówi, że wstydzi się tego, że „klaskał” (popierał władzę komunistyczną). Nie potrafi zapomnieć tego etapu życia.

Jest samotnikiem. Z nikim nie utrzymuje kontaktu: ani z rodziną, ani z przyjaciółmi. Dręczą go koszmary z przeszłości. Wstydzi się tego, że jest poetą. Mówi: „niełatwo być poetą w naszych czasach”. Bohater przeżywa kryzys egzystencji i tożsamości.

Postacie drugoplanowe (epizodyczne)

Postacie, które pojawiają się na scenie, nie są wyraziste. Określane są cechami charakterystycznymi swojego wyglądu bądź zachowania, np.: żywa pani, tłusta kobieta, pan z przedziałkiem, pan w cyklistówce.

Pojawiają się na scenie niejako tylko po to, by wygłosić swoje kwestie. Od nich zależy zachowanie głównego bohatera dramatu, jednak brak którejkolwiek z postaci lub zamiana kolejności ich pojawiania się na scenie, nie zmieniłyby przesłania dramatu ani jego sensu.

Postacie drugoplanowe pochodzą zarówno z przeszłości bohatera, jak i z teraźniejszości. Są wśród nich osoby nieżyjące lub też omyłkowo zaglądające do mieszkania bohatera. Jedne z nich miały wpływ na Bohatera w przeszłości, inne pojawiają się niejako bez związku z nim.

Chór starców

Stanowi parodię chórów z klasycznych dramatów antycznych. Chór zachęca Bohatera do działania, doszukuje się podtekstów w jego wypowiedziach. Jego słowa irytują Bohatera do tego stopnia, iż w pewnym momencie bierze nóż i zabija starców.

Polecamy również:

  • Kartoteka - plan wydarzeń

    1. Rodzice rozmawiają na temat syna 2. Ojciec budzi syna, by z nim porozmawiać 3. Bohater wyznaje swoje dziecięce grzechy 4. Bohater rozmawia z kobietą leżącą pod kołdrą Więcej »

  • Kartoteka - opracowanie (geneza, czas i miejsce akcji, motywy)

    Szkice do „Kartoteki” powstały w roku 1957 pod wpływem sztuki Eugene'a Ionesco pt.: „Krzesła”. Po raz pierwszy „Kartoteka” ukazała się na łamach „Dialogu” w roku 1960. Wystawiono ją w tym samym roku w Warszawie, lecz nie została od razu w pełni zrozumiana i doceniona.... Więcej »

  • Kartoteka - problematyka

    Główny problem poruszany w „Kartotece” to powojenne życie przedstawicieli pokolenia Kolumbów. Bezimienny Bohater dramatu jest jednym z wielu, którym udało się przeżyć koszmar wojny. To ona zabrała mu młodość, odarła z wszystkich ideałów, pozbawiła pewności i bezpieczeństwa.... Więcej »

  • Kartoteka - znaczenie tytułu

    Kartoteka to – z definicji słownikowej – zbiór kart uporządkowanym alfabetycznie lub w inny logiczny sposób. Zawiera w sobie określone informacje. W „Kartotece” Różewicza ten logiczny porządek został zaburzony. Więcej »

  • Kartoteka jako antydramat - cechy (groteska, absurd)

    „Kartoteka” Różewicza określana jest mianem antydramatu, ponieważ łamie podstawowe założenia gatunku. Ma otwartą kompozycję, nieokreślonego bohatera, jest asceniczna i groteskowa. Autor celowo przywołuje pewne konwencje (dramat antyczny, dramat romantyczny), by podjąć z nimi polemikę. Więcej »

Komentarze (0)
Wynik działania 5 + 2 =
  • Najnowsze
  • Losowe
Ostatnio komentowane
Błąd w roku urodzenia. Jesienin urodził się w 1895 roku.
• 2024-04-14 15:08:13
lub9ie życię m0i dr0dz3
• 2024-04-14 11:30:33
Co za wstyd pomyśleć, że ja nie istnieje.
• 2024-04-12 15:30:23
supier
• 2024-04-11 18:27:13
bardzo pomocne
• 2024-04-09 17:22:24