Dielektryki są ciałami, które nie przewodzą prądu elektrycznego, co oznacza, że w ich wewnętrznej budowie nie ma swobodnych ładunków elektrycznych, które mogłyby być nośnikami prądu elektrycznego.
Cząsteczki niektórych dielektryków wykazują się niesymetryczną budową tj. znajdujące się w nich dodatnie i ujemne ładunki elektryczne są przesunięte względem siebie, co powoduje, że taki dielektryk, zwany polarnym, wytwarza własne pole elektryczne.
Na rysunku poniżej przedstawiono polarny dielektryk znajdujący się w przestrzeni, w której nie ma żadnego zewnętrznego pola elektrycznego.
W sytuacji przedstawionej na rysunku cząsteczki dielektryka ułożone są w sposób bardzo chaotyczny, więc substancja nie wykazuje żadnych właściwości elektrycznych (pola elektryczne wytworzone przez pojedyncze cząsteczki się znoszą).
W sytuacji, gdy dielektryk znajduje się w zewnętrznym polu elektrycznym (E), to jego cząsteczki ustawiają się w kierunku zgodnym do kierunku zewnętrznego pola, w wyniku czego w przestrzeni pojawia się dodatkowe, wyindukowane pole elektryczne (Eind.), którego zwrot jest przeciwny do zwrotu natężenia pola zewnętrznego.
Zgodnie z zasadą superpozycji wartość wypadkowego pola elektrycznego jest równa:
Ew = E – Eind.
Wprowadzenie dielektryka w obszar zewnętrznego pola elektrycznego powoduje więc zmniejszenie wartości pola pierwotnego.
Do substancji dielektrycznych zalicza się m.in.: bursztyn, ebonit, szkło kwarcowe i mikę.