Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Płyty Carusa – interpretacja i analiza

Ostatnio komentowane
pozdrawiam ciepło z wigilii
kluska a • 2019-12-06 14:12:20
Dzk
Serek • 2019-12-05 21:29:59
Spoko
Nauczyciel • 2019-12-04 15:35:14
w tekście są poważne błędy merytoryczne
Damian • 2019-12-04 10:25:25
XD ale oszukane
XNXX.COM • 2019-12-03 16:44:01
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

„Płyty Carusa” to cykl trzech wierszy z tomu Marii Pawlikowskiej pt. „Profil białej damy”. Jak sam tytuł wskazuje, teksty zostały poświęcone słynnemu włoskiemu tenorowi Enrico Caruso. Autorka dokonała tu poetyckiego przetworzenia zwyczajnego elementu nowoczesnej cywilizacji, czyli gramofonu. „Płyty Carusa” pochodzą z drugiego okresu twórczości Jasnorzewskiej, w którym, jak zaznacza Jerzy Kwiatkowski, optymistyczna wizja miłości i piękna świata zostaje wyparta przez gorzką refleksję na temat przemijania i śmierci.

Żałobny gramofon

Cała metaforyka wiersza skupia się wokół gramofonu urastającego do roli wieloznacznego symbolu agonii. Urządzenie do odtwarzania muzyki staje się wizualno-akustyczną metaforą umierania i pogrzebowych rytuałów. Płyta zostaje określona jako „żałobny dysk”, a pudło gramofonu budzi skojarzenia z odkrytym wiekiem trumny. Główną opozycją w tekście jest kontrast pomiędzy tym, co żywe i tym, co martwe. Do pierwszego porządku należy głos Enrico Carusa rozbrzmiewający z nastawionej płyty. Wzbudza on niezwykle pozytywne sensualne doznania: „śpiewem wytryska”, a więc emanuje energią, jest „żywym aksamitem” i „życiem” połączonym ze „szczęściem”. Inaczej natomiast przedstawiony

Polecamy również:

Komentarze (0)
1 + 2 =