Fotografia – interpretacja i analiza

Poetyka codzienności i żartu

„Fotografia” to czterowersowy, krótki wiersz, w którym Pawlikowska konstruuje sytuację liryczną, posługując się poetyką epigramatu. W tej poetyckiej miniaturze mamy do czynienia z dążeniem autorki do skonstruowania wyraźnej puenty o żartobliwym charakterze. Jednocześnie jednak owa poetyka lekkiej ironii nie pełni tu funkcji czysto komicznej, ale podkreśla samotność podmiotu wypowiadającego się w tekście, równocześnie pozbawiając ten stan zbędnego patosu.

Oto widzimy tu sytuację, w której osoba oglądająca fotografię kochanka, stwierdza, że jest ona jedynie bladym substytutem realnej postaci ukochanego. Ta pozornie banalna obserwacja urasta jednak w wierszu Jasnorzewskiej do rangi metafory ludzkiego losu, okrutnego dla prawdziwej miłości. Fotografia, która ze swej natury imituje to, co realne, jest tu bowiem oznaką tego, co pozostało po utraconym uczuciu. Zdjęcie utrwala przeszłość, a więc symbolizuje ślad, jaki miłość pozostawiła w pamięci podmiotu. Jednocześnie fotografia jest jedynie namiastką rzeczywistości, „a to jest bardzo mało”, jak pisze Pawlikowska. Widać zatem, że zwyczajny element codzienności – zdjęcie – uruchamia w poezji Jasnorzewskiej sensy

Polecamy również:

Komentarze (1)
Wynik działania 1 + 2 =
idiota
2017-12-05 17:22:32
idiota
Ostatnio komentowane
.
H • 2021-11-26 16:53:22
Spoko
Kowal • 2021-11-24 18:52:36
Dzięki za to
Niewiadomym:) • 2021-11-24 17:45:42
dzk
mnie • 2021-11-23 20:42:14
Przydatna informacja, pozdrawiam
janek • 2021-11-23 13:00:25