Adam Mickiewicz, Pielgrzym – analiza i interpretacja - strona 2

być dla niego niewystarczające. Pragnie widzieć więcej, głębiej:

Dlaczego stąd ucieka serce w okolice
Dalekie i - niestety! jeszcze dalsze czasy?

Pielgrzym sam zastanawia się co tak naprawdę go pociąga i czego mu brakuje. Nachodzi go wspomnienie ojczyny, równie pięknej i przemożna tęsknota za nią:

Litwo! piały mi wdzięczniej twe szumiące lasy
Niż słowiki Bajdaru, Salhiry dziewice,
I weselszy deptałem twoje trzęsawice
Niż rubinowe morwy, złote ananasy.

Adam Mickiewicz opisuje Litwę jako krainę dostatku, urodzaju i piękna. Przyrównuje ten krajobraz do krymskiego. Nostalgia nie pozbawia jednak podmiotu wrażliwości na uroki świata orientalnego. Ta przyroda również go urzeka, ale jego myśli wciąż krążą gdzie indziej.

Wspomnienie ojczyny

Myśli o ojczystym kraju przywodzą podmiotowi na myśl skojarzenia z przeżywaną tam miłością – to wszystko tworzy dość sielankowy obraz młodości pielgrzyma. Kochanka stała się dla niego kolejnym symbolem utraconej ojczyzny:

Dlaczegoż roztargniony wzdycham bez ustanku
Do tej, którą kochałem w dni moich poranku?

Pamięć

Motyw pamięci, tak często przywoływany w całym cyklu, jest przyczynkiem do rozważań na temat tożsamości, zwłaszcza na obczyźnie. Litwa wydaje się być we wspomnieniach krajem mitycznym, obecnym wszędzie tam, gdzie znajduje się Pielgrzym – jej obraz przechowywany jest bowiem w jego pamięci.

Polecamy również:

Komentarze (0)
Wynik działania 4 + 4 =
Ostatnio komentowane
Friz pozdro
• 2022-05-17 18:02:41
@ Krzyż, o co Tobie się rozchodzi?
• 2022-05-16 23:41:06
Dzięki pomogło
• 2022-05-16 19:44:12
Fajne fajnie
• 2022-05-16 19:35:14
fajne
• 2022-05-16 16:04:04