Zbigniew Herbert, Hamlet na granicy milczenia – opracowanie

Geneza i gatunek

Esej rozpoczyna zbiór tekstów Zbigniewa Herberta pod wspólnym tytułem Mistrz z Delft. Poeta wysłał go w 1952 roku Jerzemu Turowiczowi z wyjaśnieniem, że to jego pierwsza próba w tym gatunku i prośbą o ocenę.

Stosunek do Hamleta

Postać szekspirowskiego bohatera była dla Herberta przede wszystkim artystą, który odkrył, że jego „sztuka nie zbawi świata”. Nie oznacza to jednak, że Hamlet jest słaby i niezdolny do działania – na drogę swojego działania wybiera bunt przeciw światu i jego zwyczajności. Szekspirowska stylistyka jest dla Zbigniewa Herberta niezwykle ważna – określa bowiem intelektualną i moralną postawę pisarza. Hamlet był bohaterem, który nie godził się z wygodnym światem, przechodzącym do porządku dziennego nad błahymi i prostymi wyjaśnieniami trudnych pytań. Chciał poszukiwać głębiej, do końca. Z tego względu jest tak bardzo bliski współczesnemu poecie. W pewnym sensie Hamlet był dla niego wzorem rycerskości we współczesnej rzeczywistości. Herbert wierzył bowiem, że w więzieniu jakie zgotowała historia XX wieku można wciąż zachować się godnie, z podniesiona głowa, poszukując sensu tego co się wydarza. Tragiczna historia duńskiego księcia była jedną z ulubionych

Komentarze (0)
Wynik działania 2 + 3 =
Ostatnio komentowane
???
??? • 2020-09-23 19:46:43
nie wiem
linia brzegowa(półwyspy, wyspy, morza i oceany) • 2020-09-23 16:23:59
ez
tak o • 2020-09-23 15:28:13
adł w końcu stoła, Podparł się w boki jak basza: »Hulaj dusza! hulaj!« woła, Ś...
 Jedzą, piją, lulki palą, Tańce, hulanka, swawola; Ledwie karczmy nie rozwalą, Cha, cha! chi, chi! hejża! hola!  Twardowski si • 2020-09-23 09:50:19
dzięki wielkie!
xayoo • 2020-09-21 12:24:47