Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

II wojna domowa w Rzymie - przyczyny, najważniejsze postacie, przebieg, skutki

Ostatnio komentowane
git
zboczony maciek • 2018-06-17 19:28:46
erl98ghurt;g
g"SMRp;b' • 2018-06-17 13:48:24
istnieją też możliwości zweryfikowania rozkładu alkoholu we krwi w sposób matematycz...
aśka • 2018-06-17 11:01:08
ok
andrzej duda • 2018-06-14 10:31:18
Unia w Krewie 1386? Od kiedy? Unia w Krewie to rok 1385.
jjj • 2018-06-14 05:18:25
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

Zwycięstwa Juliusza Cezara, a zwłaszcza podbój Galii sprawiły, że stał się on najpopularniejszym obywatelem Rzymu. Jednak ta sława przysporzyła mu wielu wrogów, w tym dawnego sprzymierzeńca Pompejusza Wielkiego. Doprowadziło to, w latach 49 – 45 p.n.e., do wybuchu drugiej wojny domowej w Rzymie.

W styczniu 49 r. p.n.e. Cezar przekroczył rzekę Rubikon – stanowiącą granicę między Galią Przedalpejską i Italią, wypowiadając słynne słowa „Kości zostały rzucone" (Alea iacta est). Rozpoczął wojnę domową z Pompejuszem oraz częścią Senatu.

Pompejusz dysponował znaczną armią, lecz stacjonowała ona w Hiszpanii. Większość senatorów w panice opuściła Rzym, po stronie senatu i Pompejusza stanęli również inni namiestnicy prowincji. Ich ucieczka pozostawiła Italię praktycznie bezbronną. Pompejusz udał się do Brundizjum i stamtąd do Grecji. Juliusz Cezar mający poparcie ludu oraz arystokracji municypalnej opanował Italię i wkroczył do Rzymu.

W Rzymie tylko połowicznie uregulował stosunki i wyruszył do Hiszpanii, gdzie stacjonowała znaczna armia kierowana przez legatów Pompejusza. Przeszkodą dla Cezara był opór Massalii. W Hiszpanii napotykał na niepowodzenia, ale ostatecznie zwyciężył pod Ilerdą

Polecamy również:

Komentarze (0)
5 + 4 =