„Kształty” orbitali

Orbital to rozwiąznie równania Schrodingera przy określonych 3 liczbach kwantowych: n, l, m,  będące funkcją porządną, można ją oznaczyć  \Psi  _{n,l,m} . Jest to obszar, w którym prawdopodobieństwo napotkania elektronu jest największe. Kontur orbitalu stanowi powierzchnie ograniczającą obszar o tej samej gęstości chmury elektronowej.

Rys. 1 Orbital s.

 

 

 

 

 

s (l=0, m=0) orbital taki tworzy powierzchnie kulistą (Rys 1)

 

Rys. 2 Orbitale p ( px, py, pz )

Diagramy trójwymiarowe orbitali p (Rys.2) wykazują, że orbitale te różnią się między sobą tylko orientacją w przestrzeni. Jeden wykazuje maksymalną gęstość elektronową w kierunku osi x, drugi y a trzeci z. Ich płaszczyznami zerowymi (płaszczyznami w których funkcje się zerują) są kolejno płaszczyzny yz, xz, xy.

Rys. 3 Orbitale d

 

 

Wykresy przedstawiające orbitale d przedstawia Rys. 3. Kolejno pierwszy to dxz leżacy w płaszcyznie xz i wykazujacy maksima w kierunku dwusiecznych kątów między osiami współrzednych (odpowiednio dxy, dyz różnią sie od siebie orientacją w przestrzeni).

Polecamy również:

  • Liczby kwantowe – chemia

    Na podstawie modelu atomu zaproponowanego przez Nielsa Bohra (który po czasie okazał tylko częściowo poprawny) stwierdzono, że elektron, a tym samym i cały atom, może być scharakteryzowany tylko i wyłącznie przez zbiór dyskretnych punktowych, czyli ostro zdefiniowanych wartości... Więcej »

Komentarze (0)
Wynik działania 1 + 4 =
Ostatnio komentowane
kys(keepurselfsafe)
• 2024-02-28 14:36:21
Super i MEGA pomocne!
• 2024-02-28 10:18:34
joł joł jowisz najwiekszy olbrzym gazowy 5 od słonca na pewno nie przeoczysz choć mooj...
• 2024-02-27 14:59:44
Ok
• 2024-02-27 09:29:45
sztosik
• 2024-02-26 11:49:29