Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Proces jako powieść parabola

Ostatnio komentowane
Całkiem przydatne! ...
Anna Maria-Wesołowska • 2020-01-25 16:25:01
Rodzina (na szczęście) nie jest przystankiem lecz pierwszą naturalną grupą społeczn...
Władysław • 2020-01-25 07:50:20
W ostatnich latach na naszym rynku prasowym pojawiło się wiele kolorowych, pięknie wyda...
Władysław • 2020-01-25 07:46:55
Zhańbiony Mężczyzna Autor: Władysław Pitak Młodzi mężczyźni nie spieszą się d...
Władysław • 2020-01-25 07:42:34
SĄD SĄDEM A ,,SPRAWIEDLIWOŚĆ" TO ZUPEŁNIE INNA SPRAWA CHOĆ WIELU POCZCIWOTOM ZALEŻY...
LESZEK • 2020-01-24 09:05:27
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

„Proces” Franza Kafki jest powieścią, w której pojawiają się wyraźne akcenty paraboliczne. Służą one uogólnieniu sensów utworu, który można odczytywać z szerokiej, filozoficzno-etycznej perspektywy.

Czasoprzestrzeń

O paraboliczności „Procesu” świadczy przede wszystkim specyficzne ukształtowanie czasoprzestrzeni powieści. Nie pojawiają się tu bowiem żadne oznaki konkretyzacji. Czas akcji w ogóle nie zostaje sprecyzowany, jedynie niektóre rekwizyty takie, jak np. samochód czy telefon, wskazują, że mamy do czynienia z bliżej nieokreśloną współczesnością. Akcja powieści obejmuje dokładnie rok z życia Józefa K., a więc temporalny wymiar powieści staje się pewną zamkniętą całością. Szczególnie ciekawie rysuje się przestrzeń świata przedstawionego. Mamy tu bowiem do czynienia ze światem sądowych gmachów, biur, urzędów, więzień czy mieszkań. Przestrzeń ma wyraźnie charakter labiryntowy, jest podszyta błądzeniem, co odzwierciedla stan psychiczny i jednocześnie uwikłanie Józefa K. w tajemniczy proces.

Ponadto przestrzeń posiada tu wymiar zamknięty – są to małe, ciasne, ciemne i duszne pomieszczenia. Taka kreacja świata przedstawionego wskazuje na uwięzienie bohatera, który przecież przez cały

Polecamy również:

Komentarze (0)
2 + 1 =