Spory pomiędzy Wschodem i Zachodem, Konstantynopolem i Rzymem - historia

Już od okresu wczesnego średniowiecza, różnice dzielące kościół we wschodniej i zachodniej części cesarstwa powiększały się. Jednak przy całej zaistniałej sytuacji jedność chrześcijańska została utrzymana.

Na zachodzie językiem kultury, piśmiennictwa oraz literatury była łacina, w Bizancjum za sprawą wpływów greckich, - greka. Pierwszym problemem dzielącym dwie części Cesarstwa stał się stosunek do kultu obrazów. W zachodniej części kult ten pozostawał niezmienny. Inaczej przedstawiała się sytuacja na wschodzie, gdzie zwalczano go przez półtora stulecia. Ruch ikonoklazmu został zapoczątkowany w Bizancjum w roku 726 i rozwijał się aż do połowy IX w..

Oprócz cesarzy również spora część duchowieństwa postrzegała kult obrazów jako przejaw odradzania się pogaństwa. W takiej sytuacji na mocy rozporządzeń cesarza obrazy niszczono na wielką skalę. Kult obrazów został przywrócony ostatecznie w Bizancjum w roku 843.

Poza kultem obrazów spory między Wschodem i Zachodem dotyczyły również obszaru działalności misyjnej. W drugiej połowie IX w., w obrębie Państwa Wielkomorawskiego, konkurowały misje Cyryla i Metodego z Bizancjum oraz misje z Bawarii. Konflikt odnosił się głównie do metod działalności zakonników oraz języka liturgii. Cyryl i Metody posługiwali się językiem słowiańskim oraz opracowanym pismem zwanym głagolicą. Natomiast zakonnicy z Zachodu posługiwali się łaciną. Poza terenem Wielkich Moraw, konflikt dotyczący podporządkowania chrystianizowanych obszarów papiestwu czy patriarchom Konstantynopola, dotyczył również Bułgarii.

Spór między kościołem wschodnim i zachodnim przybrał ostatecznie wymiar teologiczny. Dotyczył poglądów na pochodzenie Ducha Świętego. W Bizancjum uważano, że pochodzi on tylko od Boga Ojca, a w zachodniej części cesarstwa, że nie tylko od Boga Ojca ale również i Syna. W tej sytuacji doszło, pierwszy raz w dziejach, do zerwania między kościołami w dwóch częściach Cesarstwa w roku 867. Pomimo, że spór udało się wówczas załagodzić, różnice w kwestiach teologicznych pozostały niezmienne, a polityczne oraz kulturowe powiększały się. Doprowadziło to w roku 1054 do ostatecznego zerwania – tzw. schizmy wschodniej.

Pomimo szeregu prób ponownego zjednoczenia obu Kościołów, różnice między Wschodem i Zachodem nie zostały zażegnane. W roku 1439 została zawarta unia obu kościołów we Florencji, w okresie gdy Bizancjum było zagrożone ze strony Turków. Układ zawarty podczas soboru nie zapobiegł jednak upadkowi stolicy na wschodzie – Konstantynopola. Ponadto postanowienia unii we Florencji zostały odrzucone przez duchowieństwo moskiewskie. Doprowadziło to do uniezależnienia się Kościoła Rusi Moskiewskiej od władzy Konstantynopola.

Polecamy również:

  • Przyczyny schizmy wschodniej

    Do XI wieku kościół był jednością. Nie było podziałów doktrynalnych. Był tylko jeden przywódca religijnych. W 1054 roku jednak doszło do rozłamu w kościele, który podzielił go na kościół zachodni (rzymsko-katolicki) i wschodnie (prawosławny). Stało się to na skutek działań... Więcej »

Komentarze (0)
Wynik działania 1 + 2 =
Ostatnio komentowane
W filmie nie ma ochronki, Ale strzały do robotników
• 2024-05-18 14:53:16
łatwe
• 2024-05-16 19:37:20
Abc
• 2024-05-16 08:13:44
Przydatny na po prawe oceny z historii
• 2024-05-15 14:52:53
Witam, nie wiem czy jeszcze strona jest obsługiwana, ale chciałbym poinformować, iż ni...
• 2024-05-14 16:29:23