Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Oswald Spengler, Zmierzch Zachodu – opracowanie

Ostatnio komentowane
super omawiamy tą lekturę teraz pani nam poleciła tą stronę jesteś super koffam cię
gosia • 2020-02-26 05:31:36
o jo nie wierze ile tego jest jak jo nie zdom..
wahelxpompa • 2020-02-25 22:22:02
uuu
ry • 2020-02-25 15:41:46
"Jednostką w układzie SI jest km/m3" - dosłowny cytat... Może warto czytać, co się n...
Andrzej • 2020-02-25 09:13:29
xdxdxd
sto ciechanów • 2020-02-24 17:46:43
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

Geneza

Oswald Spengler rozpoczął pracę nad Zmierzchem Zachodu w 1911 roku po śmierci swojej matki. Dzieło zostało ukończone w 1914 roku, jednak jego wydanie zostało odroczone ze względu na wybuch I wojny światowej. Publikacji dokonano w 1917 roku – książka szybko zyskała popularność, również za granicą, jednak w środowisku naukowych przyjęto ją w dwojaki sposób. Pełna wersja traktatu obejmuje trzy tomy – drugi z nich ukazał się w 1920.

Tematyka i założenia

Większość książki dotyczyła politycznej i obyczajowej sytuacji ówczesnych Niemiec – w treści przekonywał, ze to właśnie jego naród zwycięży wojnę. Ta teoria pocieszała Niemców, gdyż wyjaśniała ich porażkę procesami globalnymi. Spengler szeroko omawiał pojęcia kultury i cywilizacji, jako złożone części tego samego procesu, oddziaływujące na siebie. Póki ów proces jest twórczy, celowy i rozwija się – określa go mianem kultury – gdy przestaje wzrastać i chyli się ku upadkowi – staje się cywilizacją. Oba pojęcia podlegają podobnym stadiom rozwojowym.

W drugim tomie filozof wyłożył przekonanie o tym, że socjalizm w wydaniu niemieckim jest różny od idei Karola Marksa, a zbliżony do niemieckiej wersji konserwatyzmu.

Recepcja

Książka Spenglera poniekąd obraziła ówczesnych historyków, którzy poczuli się pouczani przez amatora-myśliciela. Środowisko akademickie z jednej strony uważało go za pomysłowego dyletanta, który udawał naukowca, podkreślali bezcelowość jego teorii (np. Karl Popper czy Max Weber), a niektórzy zgadzali się z jego pesymistycznymi wizjami jak np. Ludwig Wittgenstein. Ernst Cassirer określił dzieło jako „historyczną astrologię”, a Paul Natorp zauważał jego ograniczoność i płytkość ujawniającą się w objaśnieniach pojęć „kultury” i „cywilizacji”.

Polecamy również:

Komentarze (0)
2 + 4 =