Platon, Obrona Sokratesa – streszczenie

Obrona Sokratesa to spisana mowa wygłoszona przez filozofa we własnej obronie, podczas procesu, w którym został skazany na śmierć.

Oskarżyciele stawiają myślicielowi kolejne zarzuty, które Sokrates po kolei odpiera i wysuwa argumenty w swojej obronie (głównym oskarżycielem był Meletos). Zarzuca się mu, że nie wierzy w bogów – on jednak nie tylko wierzy, ale i postępuje według ich woli. Sokrates jest przekonany, że bogowie chcą by uświadamiał on społeczeństwo w jego niewiedzy. Pragnął również skłaniać ludzi do refleksji nad swoim życiem i porządkiem świata.  Wyrocznia delficka powiedziała mu bowiem, że jest jednym z najmądrzejszych ludzi na ziemi.

Filozof głęboko przeanalizował słowa wyroczni i doszedł do wniosku, że wyróżniła go w ten sposób, ponieważ sam zdaje sobie sprawę ze swojej niewiedzy (wie, że nic nie wie). W związku z tym uczony czuje się powołany do odkrywania prawdy i demaskowania fałszu. Był to główny powód ulicznego nauczania Sokratesa.

Filozof podkreśla, że rozumie oburzenie obywateli, którzy są przekonani o swojej rozległej wiedzy o świecie, ale nie jest to dla niego wystarczający powód do przerwania działalności dydaktycznej. Co więcej, domagał się dożywotniego utrzymania go przez miasto w zamian za swoją pracę społeczną i otwieranie ludziom oczu naprawdę.

Sąd wydał jednak na filozofia wyrok śmierci, a on sam przyjął to ze spokojem i godnością. Wierzy, że jego postać i nauka przetrwają na wieki, a Ateńczycy za swoja decyzję zostaną potępieni.

Polecamy również:

Komentarze (1)
Wynik działania 5 + 5 =
123
2020-01-06 19:06:24
weg
Ostatnio komentowane
ok
ktostam • 2021-06-19 15:17:37
Tak
Tak • 2021-06-17 07:30:57
spoko
:) • 2021-06-16 20:42:56
x - wpis został poprawiony, pozdrawiamy :)
ADMIN • 2021-06-15 06:34:20
Mudnok - poprawione, pozdrawiamy :)
ADMIN • 2021-06-15 06:37:39