Esej filozoficzny - definicja, cechy, przykłady

Esej filozoficzny to szczególna odmiana eseju, która zapoczątkowana została w starożytności przez wielkich filozofów takich jak Platon, Arystoteles, Plutarch czy Seneka. Oczywiście, esej jako gatunek wyodrębnił się w XVI wieku, a za jego głównych prawodawców uznaje się Michela de Montaigne’a i Francisa Bacona, jednak współczesne spojrzenie na tę formę pozwala dostec jej elementy już w antyku.

Specyfika eseju filozoficznego uwidacznia się na tle wyznaczników eseistyki w ogóle. Otóż, esej (fr. essai – „próba”) jest gatunkiem pogranicza, sytuuje się pomiędzy nauką a literaturą. Forma ta charakteryzuje się subiektywizmem, posiada silnie wyeksponowane „ja” autorskie. Ponadto mamy tu do czynienia z zatarciem tradycyjnej kompozycji dyskursu: teza, argumentacja, wnioski. Tok rozumowania ma więc charakter nielinearny, wyznaczają go indywidualne i dowolne skojarzenia autora. Dzięki tym cechom odbiorcą eseju, w przeciwieństwie do tekstu specjalistycznego, może być każdy.

Bardzo ważną funkcję w eseistyce pełni odwoływanie się do znanych przykładów z życia codziennego (exemplum) oraz specyficzny język nasycony literackością (metafory, obrazy poetyckie, porównania itp.). Dzięki komponentowi literackiemu

Komentarze (0)
Wynik działania 3 + 3 =
Ostatnio komentowane
sranie w banie . Paytrzyli żeby interes się kręcił i kaska zgadzala. Purpurowe ścierw...
cogito ergo sum • 2020-12-05 18:58:40
nie XD
3wrwerwr • 2020-12-05 17:14:29
Uważam że Rząd Pis dąży do stworzenia takiego modelu Państwa Polskiego .
adam • 2020-12-04 18:12:49
xd
księżniczkaxd • 2020-12-04 17:59:34
.
. • 2020-12-04 14:42:13