Cykl rozwojowy tasiemca bąblowcowego

Tasiemiec bąblowcowy (Echinococcus granulosus) to gatunek niewielkiego ale groźnego tasiemca (5mm), którego postać dorosła składa się ze skoleksu (główki) wyposażonego w haki oraz najczęściej trzech członów (niedojrzałego, dojrzałego i macicznego). Żywicielem ostatecznym tasiemca bąblowcowego są psowate (psy, wilki, lisy) a pośrednim głównie przeżuwacze, rzadziej świnie i konie. Zarazić się tym tasiemcem może także człowiek, który staje się wówczas jego żywicielem pośrednim. Dochodzi do tego najczęściej w wyniku spożycia zakażonej wody, warzyw czy owoców (zawierających jaja tasiemców) lub w czasie kontaktów z psami (przeniesienie jaj z sierści do ust). W Polce przypadki zarażanie tasiemcem bąblowcowym są na szczęście rzadkie, a profilaktyka polega na przestrzeganiu zasad higieny (mycie rąk po zabawie z psem i przed przygotowanie posiłków, odrobaczanie psów, spożywanie mytych warzyw i owoców, zwłaszcza leśnych).

Cykl rozwojowy tasiemca bąblowcowego:

Dorosły tasiemiec pasożytuje w jelicie cienkim np. psa. Dojrzałe człony tego tasiemca, zawierające zapłodnione jaja, wydostają się wraz z kałem na zewnątrz ciała żywiciela ostatecznego. Zarażenie żywiciela pośredniego – przeżuwaczy następuje przez zjedzenie jaj inwazyjnych znajdujących się na trawie (zabrudzonej kałem psa). Z zapłodnionych jaj w przewodzie pokarmowym żywiciela pośredniego wykluwa się larwa onkosfera, która wraz z krwią przedostaje się do różnych narządów wewnętrznych. Najczęściej osiedla się w wątrobie, rzadziej w płucach, mięśniach, mózgu lub śledzionie. W narządach tych onkosfera otacza się osłonką i przekształca w kolejne stadium rozwojowe zwane wągrem lub echinokokiem. Od tej pory pęcherzyk zwiększa swoje rozmiary gdyż wypełnia się protoskoleksami larwami potomnymi (nawet 400 tysięcy w 1 mm3 pęcherza).

Protoskoleksy bąblowca w płynie z torbieli
Protoskoleksy bąblowca w płynie z torbieli

Przez długi czas bąblowica może rozwijać się bezobjawowo, dlatego jej rozpoznanie z reguły jest późne. Z biegiem czasu zwiększający swój rozmiar (który może dochodzić nawet do rozmiaru ludzkiej głowy) wągier zaczyna naciskać na okoliczne tkanki i organy wywołując w nich uszkodzenia. Może dojść też do pękniecie pęcherza co powoduje wylania znajdującego się w nim płynu i zatrucie organizmu metabolitami pasożyta, które w skrajnych wypadkach może powodować śmierć żywiciela. 

Cykl tasiemca bąblowcowego
Cykl tasiemca bąblowcowego (Echinococcus granulosus)

Polecamy również:

  • Cykl rozwojowy tasiemca nieuzbrojonego i uzbrojonego

    Tasiemiec nieuzbrojony Taenia saginata jest  najpospolitszym spośród wszystkich  tasiemców spotykanych u człowieka. Zbudowany jest ze skoleksu (główki) zaopatrzonego w przyssawki oraz licznych członów (do 2000). Osiąga długość nawet do 20... Więcej »

  • Bruzdogłowiec szeroki - cykl rozwojowy

    Bruzdogłowiec szeroki (Diphyllobothrium latum) to najdłuższy (3-20 m) z pośród tasiemców pasożytujących u człowieka. Zbudowany jest ze skoleksu (główki) zaopatrzonego w bruzdy przyssawkowe (czepne) oraz licznych członów (nawet do 3000). 20 % pierwszych... Więcej »

Komentarze (0)
Wynik działania 5 + 3 =
Ostatnio komentowane
ok
• 2024-05-20 16:01:25
W filmie nie ma ochronki, Ale strzały do robotników
• 2024-05-18 14:53:16
łatwe
• 2024-05-16 19:37:20
Przydatny na po prawe oceny z historii
• 2024-05-15 14:52:53
Witam, nie wiem czy jeszcze strona jest obsługiwana, ale chciałbym poinformować, iż ni...
• 2024-05-14 16:29:23