Pozdrowienie Anielskie (inaczej: Zdrowaś Maryjo; łac. Ave Maria) to modlitwa maryjna stanowiąca drugą część codziennego pacierza – odmawiana jest zaraz po modlitwie „Ojcze Nasz”. Wchodzi także w skład modlitwy różańcowej i to jej zawdzięcza szczególne rozpowszechnienie. Jest również trzonem modlitwy Anioł Pański. Aktualna forma Zdrowaś Maryjo została oficjalnie opublikowana dzięki papieżowi Piusowi V w drugiej połowie XVI w.
W czasie okresu wielkanocnego „Pozdrowienie Anielskie” jest zastępowane modlitwą „Regina coeli” (Królowo Niebios).
Zdrowaś Maryjo – tekst
Zdrowaś Maryjo, łaski pełna, Pan z Tobą, błogosławionaś Ty między niewiastami i błogosławiony owoc żywota Twojego, Jezus. Święta Maryjo, Matko Boża, módl się za nami grzesznymi teraz i w godzinę śmierci naszej. Amen.
Zdrowaś Maryjo – interpretacja
Modlitwa Zdrowaś Maryjo jest dzielona tradycyjnie przez interpretatorów na dwie części:
1. Biblijną (bądź adoracyjną) – część ta nawiązuje do Ewangelii św. Łukasza, a dokładniej do opisu zwiastowania narodzin Syna Bożego oraz do relacji z nawiedzenia św. Elżbiety przez Marię. Jest połączeniem dwóch pozdrowień Maryi – przez archanioła Gabriela: Bądź pozdrowiona, pełna łaski, Pan z Tobą (Łk 1,28) oraz przez św. Elżbietę: błogosławiona jesteś między niewiastami i błogosławiony jest owoc Twojego łona (Łk 1,42).
W Pozdrowieniu Anielskim do tekstu Ewangelii dodano imię Jezusa i Marii: Zdrowaś Mario, łaskiś pełna, Pan z Tobą, błogosławionaś Ty między niewiastami i błogosławiony owoc żywota Twojego Jezus. Najprawdopodobniej korekty w tekście modlitwy dokonano, aby uzyskać jego większą przejrzystość. Ta zmiana datowana jest na koniec epoki średniowiecza (sądzi się, że imię Jezus wprowadził papież Urban IV w 1440 r.), natomiast wcześniej odmawiano Zdrowaś... zgodnie z podaniem biblijnym.
Tekst Pozdrowienia znajduje się wyłącznie w Ewangelii św. Łukasza, natomiast jego paraleli można szukać w Starym Testamencie: w Księdze Sofoniasza (So 3, 14-17) oraz w Księdze Zachariasza (Za 9, 9-10).
Część biblijna reprezentuje modlitwę uwielbienia – powtarzając słowa archanioła Gabriela oraz św. Elżbiety, wierni oddają Maryi cześć.
2) Niebiblijną: Módl się za nami grzesznymi teraz i w godzinę śmierci naszej. Amen – trudno ustalić źródło literackie tego fragmentu oraz jego pierwotną postać. W formie, jaka jest znana dzisiaj, występuje po raz pierwszy w brewiarzach franciszkańskich na początku XVI w.
Część niebiblijna reprezentuje modlitwę prośby – wierni błagają o miłosierne wstawiennictwo Maryi u Chrystusa. Stąd też powyższy werset bywa określany jako „modlitwa Kościoła”.