Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Albatros - interpretacja i analiza wiersza

Ostatnio komentowane
mdmasmdamsamsdamsd P::;;
rak123 • 2019-09-21 14:10:22
gf
rak123 • 2019-09-21 14:09:30
super
nicki-dziki22 • 2019-09-21 12:39:29
Elo mordo
XD • 2019-09-20 06:19:38
zgadzam się Lujiki ehh na tyvh stronach to potrafią bzdury pisać
SUZUKI motorsss • 2019-09-20 16:37:42
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

„Albatros” to wiersz dotyczący sytuacji artysty – tytułowy ptak jest symbolem twórcy. Utwór ukazuje jego dwoistą naturę: na wolności jest potężny, piękny, wzniosły, powoduje zachwyt i zazdrość. Z kolei na podkładzie statku, schwytany i spętany, budzi jedynie litość, jest niezdarny i nieporadny.

W pierwszych wersach poeta zarysowuje sytuację liryczną: „Czasami dla zabawy uda się załodze/ Pochwycić albatrosa, co śladem okrętu/ Polatuje...”. Stosując szereg epitetów, poeta przedstawia obraz pojmanego albatrosa:

(…) Osaczone, niezdarne, zhańbione głęboko,/ Opuszczają bezradnie swe skrzydła wspaniałe/ I jak wiosła zbyt ciężkie po pokładzie wloką (…).

Niezdarność, poniżenie kontrastują z poprzednimi wspaniałością, majestatem. Podobnie wygląda to w kolejnych fragmentach, skierowanych już bezpośrednio do albatrosa:

(…) O jakiż jesteś marny, jaki szpetny z bliska,/ Ty, niegdyś piękny w locie, wysoko, daleko! (…).

Słowa te podmiot liryczny kieruje do artystów, ludzi żyjących w dwóch światach naraz. W świecie marzeń, idei, sztuki są niczym wolne, „dalekolotne” i potężne ptaki. Zmuszeni do przyziemnej egzystencji, zbrukani codziennością i przeciętnością stają się „kalekami”. Myśl ta została

Polecamy również:

  • Albatros - treść wiersza

    Czasami marynarze dla pustej zabawy Chwytają albatrosy, wielkie morskie ptaki, Co niby towarzysze spokojni mkną w szlaki Gorzkich otchłani morza, które prują nawy. Więcej »

Komentarze (0)
3 + 2 =