Powstanie i rozwój Imperium Mongolskiego

W XII w. na terenach dzisiejszej Mongolii, Mandżurii oraz południowo – wschodniej Syberii, rozpoczęły się wśród plemion mongolskich zmiany w kwestiach społecznych. Ostatecznemu rozkładowi uległ ustrój rodowy, a na czele ówczesnego społeczeństwa wysunęły się rodziny. Jednostki te, z biegiem czasu zdobyły wysoką pozycję, podporządkowując sobie biedniejszych od siebie członków rodu. Efektem tych zmian, było uformowanie się nowego typu wspólnot o charakterze militarnym – ord. Te ostanie natomiast łączyły się w plemiona, na czele których stawali wodzowie z nieograniczoną nad współplemieńcami władzą – Chanowie.

Państwo zorganizowane przez jednego z wodzów plemiennych – Temudżina, w roku 1206, było właśnie takim tworem. Po zjednoczeniu licznych plemion mongolskich przyjął on tytuł Czyngis – chana, czyli wielkiego chana. Jego zdolności militarne, przywódcze oraz organizacyjne pozwoliły mu na stworzenie zdyscyplinowanej, bezwzględnie oddanej wodzowi armii. Dzięki niej wielki chan mógł z sukcesami rozpocząć – w toku polityki ekspansyjnej, budowę swojego imperium.

Na początku do państwa wielkiego chana przyłączyli się dobrowolnie Ujgurzy (lud turecki) w roku 1209. Następnie, w tym samym roku, Mongołowie zaatakowali Tangutów. Ci ostatni byli koczowniczym ludem pochodzącym prawdopodobnie z Tybetu. Na terenach dzisiejszych Chin założyli tanguckie państwo – Xixia. Po pierwszym najeździe Czyngis – chana zawarli oni sojusz Mongołami. Jednak w roku 1227 ich kraj został przez niego ostatecznie zniszczony.

W roku 1211 Mongolska armia zaatakowała Chiny. W przeciągu kampanii trwającej praktycznie jedenaście lat wielki chan zajął Pekin (1215), narzucił swoje zwierzchnictwo nad większością obszarów, a po powrocie do Mongolii w roku 1216 przywiózł ze sobą ogromne łupy. W Chinach zostawił część swojej armii, a z państw środka wywiózł wielu wykształconych osób, które w późniejszym okresie niejednokrotnie wpłynęły na oblicze imperium wielkiego chana.

W czasie trwania walk w Chinach, równocześnie prowadzono kampanie w Turkiestanie. Prawdopodobnie właśnie w tracie jej trwania, pojawiła się idea uzależnienia od Czyngis – chana wszystkich ludów pochodzenia tureckiego. Stąd też pewnie wziął się konflikt chana z bogatym Chorozemem, Czyngis – chan podbił go między rokiem 1219 a 1224. Imperium szacha Chorozemu obejmowało wówczas obszary Rosji i Azji Centralnej. Po zajęciu tych terenów przez armie mongolską, zostały one zrównane z ziemią.

W roku 1223 wielki chan zadał straszną klęskę siłom koalicji książąt ruskich nad rzeką Kałką. W czasie, gdy armia Czyngis – chana atakowała Ruś, on sam wyruszył na podbój Afganistanu oraz północnych Indii. Po wszystkich swoich podbojach, władca Mongołów władał imperium rozciągającym się od Morza Czarnego, aż po Ocean Spokojny. Czyngis – chan wrócił do Mongolii w roku 1225, gdzie zmarł dwa lata później. Przed śmiercią podzielił stworzone przez siebie imperium między swoich synów.

Polecamy również:

  • Imperium Mongolskie - mapa (obszar), powierzchnia, struktura

    Mongołowie początkowo rozbici między liczne plemiona na obszarach dzisiejszej Mongolii, Mandżurii oraz południowo – wschodniej Syberii, zaczęli jednoczyć się w większe związki plemienne – ordy. Były to wspólnoty o charakterze militarnym, które w roku 1206 udało się zjednoczyć Temudżynowi,... Więcej »

Komentarze (0)
Wynik działania 4 + 2 =
Ostatnio komentowane
.
kadzionka • 2021-10-20 15:11:25
Dziekuje
MajMos • 2021-10-20 14:36:02
Dziękuję :)
:) • 2021-10-19 17:04:53
po jakiego uda ktoś to wymyślał
czarnypjes • 2021-10-17 16:53:04
doobry artykuł
Jan Marcalik • 2021-10-15 16:22:46