Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Buddyzm - Zen - filozofia, medytacja, znaczenie

Ostatnio komentowane
Tak
Mariusz • 2019-09-16 16:55:31
przydate
kmil • 2019-09-16 16:34:16
Mamy jedną, czy wiele pór roku? Zdanie "wylewy, siewy oraz zbiory odpowiadały współcz...
Gość • 2019-09-15 16:17:10
spoczko bardzo
Marco Polo • 2019-09-15 16:04:28
super
ilka • 2019-09-14 18:20:40
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

Buddyzm zen (jap. zen – „medytacja”; chin.  – chan) to nurt należący do buddyzmu mahajany, który narodził się w VI-VII w. w Chinach, a stamtąd dotarł w do Korei i Wietnamu, a następnie w XII w. do Japonii. W Europie pojawił się w XX w.

W zen szczególny nacisk kładzie się na siedzącą praktykę medytacyjną, czyli zazen. Cechuje ją praca z oddechem (m.in. liczenie oddechów) oraz praca z koanami. Koany są to krótkie opowieści oparte na paradoksie lub zawierające jakieś szokujące stwierdzenie, zadawane adeptowi zen, aby ten w drodze medytacji dotarł do ich sedna. Pomagają one w skupieniu uwagi.

Obok zazem wyróżnia się kinhin, czyli medytację chodzoną. Inną formą praktyki w zen są śpiewy oraz odosobnienia (sesshin). W każdym wypadku celem adepta jest oświecenie, czyli stan przekroczenia swojego ja i pełnego zespolenia z Pustką. Ważne jest również pozostawanie w stałym kontakcie ze swoim mistrzem, który udziela wskazówek. Słuchanie mowy nauczyciela określa się terminem teisia, natomiast indywidualną rozmowę – dokusan.

W Japonii pod wpływem buddyzmu zen pojawiły się charakterystyczne „ogrody suchego krajobrazu” (karesansui), których kompozycja składa się wyłącznie ze żwiru, piasku, mchu i

Polecamy również:

Komentarze (0)
2 + 3 =