Jan Paweł II o Kościele i grzechach Kościoła

W I Niedzielę Wielkiego Postu, 12 marca 2000 r., Jan Paweł II podczas sprawowania Eucharystii w watykańskiej Bazylice św. Piotra prosił Boga o przebaczenie win, jakich dopuścili się wierni Kościoła katolickiego zarówno w przeszłości, jak i w czasach współczesnych. Dzień ten zapisał się na kartach historii pod nazwą „Dzień Przebaczenia”, a samo wydarzenie było jednym z najważniejszych wydarzeń obchodów Wielkiego Jubileuszu. We Mszy świętej uczestniczyło 10 tysięcy wiernych.

Papież Jan Paweł II w swojej homilii za najcięższe winy Kościoła uznał schizmy, do jakich doszło na przestrzeni wieków w ramach religii chrześcijańskiej, wojny religijne, brak tolerancji wobec przedstawicieli innych kultur oraz religii. Z kolei grzechami współczesności nazwał m.in. ateizm, zobojętnienie religijne, proces sekularyzacji, relatywizm etyczny, łamanie praw człowieka oraz brak zainteresowania ubóstwem wielu krajów. W swoim przemówieniu Ojciec Święty nie odniósł się jednak do konkretnych grup chrześcijan bądź momentów w historii Kościoła. Zaznaczył natomiast, że Kościół ze swej strony również wybacza innym grzechy popełnione wobec niego.

Punktem szczytowym liturgii słowa był akt pokuty, który celebrowano w miejsce modlitwy powszechnej. Kolejne wezwania aktu wypowiadali kardynałowie i arcybiskupi Kurii Rzymskiej:

- wezwanie pierwsze odnosiło się ogólnie do potrzeby oczyszczenia pamięci i wejścia na drogę nawrócenia;

- wezwanie drugie dotyczyło konieczności pokuty za przemoc, której dopuszczał się Kościół podczas ewangelizacji i w obronie wiary (m.in. w czasie Inkwizycji czy krucjat) – grzechy te nazwano „grzechami popełnionymi w imię prawdy”;

- wezwanie trzecie odnosiło się do podziału chrześcijan (Wielkiej Schizmy, Reformacji) i było uznaniem za grzechy Kościoła wszelkich ekskomunik i prześladowań towarzyszących podziałom między wyznawcami Chrystusa – grzechy te określono jako „naruszenie jedności ciała Chrystusa”;

- wezwanie czwarte było wyznaniem win popełnionych w stosunku do Narodu Wybranego i dotyczyły szeroko pojętej pogardy i niechęci chrześcijan do Żydów na przestrzeni wieków;

- wezwanie piąte mówiło o winach Kościoła przeciw miłości, pokojowi, prawom narodów oraz godności kultur i religii;

- wezwanie szóste dotyczyło grzechów Kościoła godzących w godność kobiety i jedność rodzaju ludzkiego (problem dyskryminacji, nieposzanowania równości wszystkich ludzi);

- wezwanie siódme dotyczyło praw człowieka i odnosiło się do współczesnych win Kościoła wobec maluczkich, ubogich, prześladowanych, nienarodzonych oraz wobec ludzi z marginesu społecznego.

Po każdym wezwaniu zapalano jedną  z siedmiu lamp oliwnych, a papież odmawiał modlitwę przebłagalną w podanej intencji. Na koniec podszedł do krzyża, objął go i ucałował na znak czci i prośby o przebaczenie. Ten krucyfiks z kościoła San Marcello, pochodzący z XIV wieku, był najważniejszym symbolem uroczystości.

Dzień Przebaczenia był fenomenem bezprecedensowym w 2000-letniej historii chrześcijaństwa i całkowicie oryginalnym dziełem Jana Pawła II. Żaden Kościół jako instytucja nie prosił dotychczas o przebaczenie.  Wydarzenie zostało docenione przez media, wiernych i wyznawców innych denominacji chrześcijańskich. Niezadowolenie wyrazili jedynie przedstawiciele środowisk żydowskich. Ich zdaniem, w wyznaniu win przeciw Izraelowi zabrakło wspomnienia Holokaustu.

Polecamy również:

Komentarze (0)
Wynik działania 1 + 5 =
Ostatnio komentowane
Spoko, jednak że Bibia to sterta kłamstw. Tak na prawdę to Boga nie ma ale katolicy sob...
• 2022-10-04 13:09:03
XDzbshxbz
• 2022-10-04 11:44:06
1Tm 3:15 "Gdybym jednak się opóźniał, będziesz już wiedział, jak należy zachowywa...
• 2022-10-03 20:33:03
Super
• 2022-10-03 17:32:47
Przydały mi się te choroby
• 2022-10-02 10:10:41