Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Bohumil Hrabal, Chce pan widzieć złotą Pragę – opracowanie

Ostatnio komentowane
dam to studento na poprawie to sie zesrajo
Tomek S. • 2020-02-16 19:12:29
goła baba
XD • 2020-02-16 10:15:34
Opamiętaj się, człowieku.
Mędrzec z Zachodu • 2020-02-16 21:27:21
smutne
m • 2020-02-14 22:58:19
co te ruskie wymyslaja ,Chruszczow siedzial 3 mce w AMERYCE i prosil o pomoc,bo juz caly r...
ala • 2020-02-13 22:41:05
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

Geneza

Opowiadanie Chce pan widzieć złotą Pragę pochodzi ze zbioru Bohumila Hrabala pod tytułem Bar „Świat”, wydanym po raz pierwszy w 1968 roku. W Polsce książka została przetłumaczona przez Helenę Gruszczyńską-Dębską w roku 1989 i wydana przez ISKRY. Teksty zgromadzone w tym zbiorze to groteskowe opowieści, często oparte na wątkach autobiograficznych.

Konwencja

Opowiadanie Hrabala utrzymane jest w konwencji absurdu, groteski. Fabuła opiera się na surrealistycznym pomyśle zorganizowania prelekcji artystycznej w piwnicy zakładu pogrzebowego. Zamienny jest fakt, że jednym z bohaterów utworu jest przedstawiciel tego nurtu w sztuce – pan Kytka., tworzący pod patronatem André Bretona (francuskiego przywódcy ruchu surrealistycznego).

Surrealizm i realność Hrabala

Historia stworzona przez Hrabala  w zdumiewający sposób udowadnia, że surrealizm jest częścią rzeczywistości, a nie jedynie sposobem jej przetworzenia. Dzięki wiarygodnym dialogom pana Bamby oraz poety Kytka wydaje się, że zorganizowanie wydarzenia kulturalnego w zakładzie pogrzebowym jest całkiem możliwe, a wręcz naturalne. Kreacje bohaterów Bohumila Hrabala jako przeciętnych mieszkańców Pragi, stanowią nośniki absurdalnego ładunku – ich irracjonalne wizje i marzenia sprawiają, że czynią swoje zwykłe życie pełnym fantazji. Artystyczny obłęd dosięga nie tylko pisarzy i poetów, ale także zwykłych obywateli – ich przedstawicielem jest w opowiadaniu pan Bamba, przedsiębiorca, biznesmen, wchodzący w układ ze środowiskiem surrealistów. W typowy dla tego nurtu sposób, pisarz wplata motyw śmierci jako wydarzenie osobliwe, a wręcz pociągające.

Polecamy również:

Komentarze (0)
5 + 5 =