Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Rzeźba powierzchni Polski - wiek, geneza

Ostatnio komentowane
megawonsz9 jest bogiem
megawonsz9 • 2019-05-19 19:13:14
aha
ktoś • 2019-05-19 15:39:47
[Intro] Yo Pi'erre, you wanna come out here?
playboi carti • 2019-05-19 18:27:24
mirmił nie jest łysy!
mateusz • 2019-05-18 16:54:30
Nt. kościelnego procesu o nieważność małżeństwa zapraszam również na mój blog, n...
Arletta Bolesta • 2019-05-18 09:02:36
Właściciel:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

W kształtowaniu rzeźby poszczególnych regionów Polski dominujące znaczenia miały w przeszłości i mają obecnie różne procesy geomorfologiczne. Różny jest też wiek rzeźby terenu.

Najdłuższą ewolucję przeszły obszary górskie i wyżynne Polski Południowej. Stare górotwory (Sudety, Góry Świętokrzyskie) i wyżyny (Wyżyna Śląska i Wyżyna Małopolska) modelowane są od ponownego wypiętrzenia w początkach orogenezy alpejskiej pod koniec ery mezozoicznej (65 mln lat temu i dawniej). Młode góry (Karpaty) zostały sfałdowane i wypiętrzone w trzeciorzędzie (w miocenie).

W obszarach górskich przeważają typy rzeźby: pogórskiej, gór niskich i średnich. Tylko Tatry, modelowane w plejstocenie przez lodowce górskie można wyróżnić jako obszar występowania rzeźby wysokogórskiej o charakterze alpejskim. W pasie Wyżyn Polskich dominują płaskowyże i garby wyżynne. Wyróżniają się na tym tle obszary zbudowane ze skał węglanowych, w których rozwinęła się rzeźba krasowa (zwłaszcza w Jurze Krakowsko-Częstochowskiej, gdzie istnieje wiele ostańców wapiennych).

W Polsce Środkowej i Północnej (ale też w Kotlinie Sandomierskiej) kluczowe znaczenie w kształtowaniu rzeźby miały zlodowacenia skandynawskie, po których pozostały

Autor: dr Krzysztof Jarzyna z Instytutu Geografii UJK w Kielcach

Polecamy również:

Komentarze (0)
4 + 3 =