Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Mieczysław Jastrun, Mit śródziemnomorski - streszczenie

Ostatnio komentowane
kox
marek • 2019-12-07 11:29:34
2222
22 • 2019-12-07 07:47:26
pozdrawiam ciepło z wigilii
kluska a • 2019-12-06 14:12:20
kjj
n • 2019-12-06 12:44:28
Dzk
Serek • 2019-12-05 21:29:59
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

Mieczysław Jastrun w swoim eseju przywołuje mit o wielowiekowej tradycji i poddaje go swojej krytycznej refleksji. Jest to swego rodzaju próba, na którą poeta wystawia ideały dotyczące sztuki, kultury, języka i człowieczeństwa w ogóle, a których podstawy ukształtowały się m.in. w starożytnej Grecji i Rzymie.

Na samym początku Jastrun zastanawia się nad upadkiem olimpijskiego mitu o podobieństwie człowieka do bogów. Taka narracja była podtrzymywana przez filozofów i poetów przez wieki kultury europejskiej. Według poety dopiero wydarzenia II wojny światowej i okrucieństwo wymierzone człowiekowi przez człowieka zdementowało ten mit. W XX wieku człowiek nie był bynajmniej istotą bliską bogom, ale zdeptanym, znieważonym tworem blisko ziemi. Jastrun używa tutaj przewrotnej analogii między Ateńczykami pracującymi w kamieniołomach (obraz opisany przez Tukidydesa w Wojnie peloponeskiej), a podłą i niewolniczą egzystencją więźniów obozów koncentracyjnych. W ten sposób pisarz próbuje przekonać czytelnika, że pierwiastki okrucieństwa istniały już od zarania dziejów, również w Helladzie. Stworzyła ona swego rodzaju iluzję, w które przez wieki wierzyły narody. Nawet Homer, gdyby zdjąć z jego wspaniałego

Polecamy również:

Komentarze (0)
2 + 1 =