Mieczysław Jastrun, Mit śródziemnomorski - streszczenie

Mieczysław Jastrun w swoim eseju przywołuje mit o wielowiekowej tradycji i poddaje go swojej krytycznej refleksji. Jest to swego rodzaju próba, na którą poeta wystawia ideały dotyczące sztuki, kultury, języka i człowieczeństwa w ogóle, a których podstawy ukształtowały się m.in. w starożytnej Grecji i Rzymie.

Na samym początku Jastrun zastanawia się nad upadkiem olimpijskiego mitu o podobieństwie człowieka do bogów. Taka narracja była podtrzymywana przez filozofów i poetów przez wieki kultury europejskiej. Według poety dopiero wydarzenia II wojny światowej i okrucieństwo wymierzone człowiekowi przez człowieka zdementowało ten mit. W XX wieku człowiek nie był bynajmniej istotą bliską bogom, ale zdeptanym, znieważonym tworem blisko ziemi. Jastrun używa tutaj przewrotnej analogii między Ateńczykami pracującymi w kamieniołomach (obraz opisany przez Tukidydesa w Wojnie peloponeskiej), a podłą i niewolniczą egzystencją więźniów obozów koncentracyjnych. W ten sposób pisarz próbuje przekonać czytelnika, że pierwiastki okrucieństwa istniały już od zarania dziejów, również w Helladzie. Stworzyła ona swego rodzaju iluzję, w które przez wieki wierzyły narody. Nawet Homer, gdyby zdjąć z jego wspaniałego

Polecamy również:

Komentarze (0)
Wynik działania 2 + 3 =
Ostatnio komentowane
ok
ktostam • 2021-06-19 15:17:37
Tak
Tak • 2021-06-17 07:30:57
spoko
:) • 2021-06-16 20:42:56
x - wpis został poprawiony, pozdrawiamy :)
ADMIN • 2021-06-15 06:34:20
Mudnok - poprawione, pozdrawiamy :)
ADMIN • 2021-06-15 06:37:39