Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

But w butonierce – interpretacja i analiza

Ostatnio komentowane
fgfgfgfgfgfgf
DUDA • 2019-01-22 16:05:43
dobre
Anna Anar • 2019-01-22 13:08:21
Moim zdaniem to nie jest zbyt dobre wypracowanie. Nauczyciele mówią, abyśmy napisali to...
Tęczowa • 2019-01-21 19:27:00
na czeke
Kosu • 2019-01-20 16:37:23
fajne
tuta • 2019-01-20 13:42:27
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

„But w butonierce” to wiersz Brunona Jasieńskiego pochodzący z tomu o tym samym tytule. Poeta występuje tutaj jako futurysta, który z upodobaniem odcina się od swoich literackich poprzedników posługując się strategią prowokacji. Jak jednak zauważa Jerzy Kwiatkowski, utwór rewolucyjny w treści nie jest taki w swojej formie. Jasieński pozostaje bowiem bliski pod tym względem Skamandrytom: stosuje regularny, sylabiczny i rymowany wiersz. W pełni prezentuje zatem swój literacki kunszt.

Futuryzm, czyli przyszłość

Jak przystało na programowy wiersz futuryzmu, najważniejszy krąg wartości wyznacza sfera przyszłości. Opozycja pomiędzy przeszłością a tym, co dopiero ma nastąpić, zostaje zarysowana już w pierwszym wersie utworu:

Zmarnowałem podeszwy w całodziennych spieszeniach,
Teraz jestem słoneczny, siebiepewny i rad.

Sama postawa podmiotu wiersza jest wyraźnie ukierunkowana na przyszłość. Metaforę owego postępu stanowi obraz poruszania się naprzód z dużą szybkością i bez oglądania się za siebie. Poeta stwierdza, że „stawia kroki milowe”, „nie zatrzyma się”, coś go niesie „przed” i nie dba o tych, „co za nim nie zdążą”. Są to zatem wyraźne sygnały radosnego kroczenia w przyszłość. Apogeum definitywnego

Polecamy również:

Komentarze (0)
4 + 3 =