Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Stanisław Barańczak,Uciekinier z utopii. O poezji Zbigniewa Herberta – streszczenie - strona 2

siedemdziesiątych poezja Zbigniewa Herberta służyła krytykom jako symbol tendencji pro-zachodniej.

Barańczak wspomina, że w tym czasie poeta funkcjonował w świadomości jako obiekt kultu młodych adeptów poezji, zafascynowanych moralizmem jego wierszy (tak było np. z Ryszardem Krynickim), ale także jako obiekt krytyki tych, którym nie podobało się ciągłe uciekanie się poety do aluzji, mitów, niedomówień i unikanie bezpośredniości  wyrazu (takie stanowisko prezentował m.in. Adam Zagajewski).

Próbując odpowiedzieć na te zarzuty Barańczak zauważa, że dla Herberta przeszłość bynajmniej nie była jednoznacznym wzorem harmonii świata, ani nie była ważniejsza niż czasy współczesne. Jest jedynie punktem odniesienia do rzeczywistości. Wielu krytyków wskazywało także na anachroniczność herbertowskiej moralistyki, rzekomo w ogóle nie przystającej do rzeczywistości obecnej, a Herbert przecież objawiał się głównie jako „poeta przeszłości” z pełnym szacunkiem dla jej przeminięcia.

Wg, autora błędem było także wpisywanie Herberta w model poezji klasycyzującej – co prawda poeta odwołuje się często do wzorców kulturowych epok minionych, ale czyni to z pozycji współczesnego obserwatora świata.

Komentarze (0)
Wynik działania 2 + 4 =
Ostatnio komentowane
hy?
magdalena • 2020-09-20 18:47:15
ewew
wwwwww • 2020-09-19 15:12:59
Dzk , bardzo pomocne
bobas • 2020-09-16 17:40:29
kocham Polską literatórę
tgyfvg • 2020-09-15 11:00:30
nom fajne
123445676878 • 2020-09-14 18:20:58