Interpretacja wiersza "Cóż jest warte życie bez uniesień" Jana Kasprowicza

Interpretacja wiersza "Cóż jest warte życie bez uniesień" Jana Kasprowicza

Liceum Język polski

Odpowiedź eSzkola.pl

Redaktor Ekspert eSzkola.pl
26.12.2020 12:23

Utwór Jana Kasprowicza „Cóż jest warte życie bez uniesień” ukazuje, w jaki sposób człowiek powinien żyć, aby jego egzystencja była pełna i wartościowa.

Wiersz ma formę sonetu. Dwie czterowersowe strofy ilustrują życie bez tytułowych uniesień. Podmiot liryczny, zadając pytanie retoryczne, pokazuje, iż ludzie uważają istnienie pełne szaleństw za „występek i zbrodnię”. Jednak w istocie rzeczy mówi, że życie bez odrobiny szaleństwa jest nic nie warte i to właśnie egzystencja pozbawiona uniesień jest grzechem. Takie życie porównuje do „słotnej jesieni”, a następnie wylicza jej cechy: nie ma słońca, wonnych kwiatów; na pustkowiu wieje tylko wicher. Takie życie jest pozbawione koloru, a co za tym idzie – również sensu. Egzystencja człowieka powinna przebiegać zgodnie z horacjańskim „carpe diem”. Należy chwytać dzień, cieszyć się każdą chwilą i czerpać z tego wszystkiego tyle, ile się tylko da. „Życie bez uniesień” jest pochmurne, smutne – jak najbrzydszy jesienny dzień. Taka monotonna egzystencja może wpłynąć destrukcyjnie na człowieka, a wtedy jego los nie będzie pełny.

Dwie ostatnie strofy przedstawiają sytuację odwrotną. Życie powinno być podobne do wiosny. To porównanie pokazuje, że egzystencja ma odznaczać się „blaskiem, ciepłem i świeżym zapachem”. Takie istnienie jest wartościowe. Należy czerpać z tego, „co swe źródło z bożych natchnień bierze”. Bóg nie stworzył człowieka, aby ten żył w taki sposób, jakby na ziemi ustawicznie panowała jesień – ale nie ta pogodna i kolorowa, tylko słotna i smutna. To, co jest boskie, charakteryzuje się pięknem i radością – tak jak wiosna, kiedy cała przyroda budzi się do życia, a w człowieku odżywa nadzieja.

Podmiot liryczny zestawia ze sobą dwa typy ludzkiej egzystencji. Pierwsza z nich to „życie bez uniesień”, a druga to życie podobne do wiosny. Osoba mówiąca ukazuje, że z istnienia należy czerpać garściami. Egzystencja powinna być pełna kochania i cierpienia - tylko wtedy ziemska wędrówka człowieka będzie cokolwiek warta.

Dzięki! 0
Znasz odpowiedź na to pytanie?
Wynik działania 5 + 2 =
Wszystkie odpowiedzi (0)

Rozwiąż również: