Ferdydurke” Witolda Gombrowicza to jedna z najważniejszych i najbardziej oryginalnych powieści XX wieku. Utwór przedstawia historię trzydziestoletniego Józia Kowalskiego, który niespodziewanie zostaje cofnięty do szkolnej rzeczywistości i ponownie potraktowany jak uczeń. Profesor Pimko „upupia” bohatera, odbierając mu dorosłość i narzucając mu rolę niedojrzałego chłopca. Od tego momentu Józio zaczyna doświadczać świata, w którym ludzie nieustannie przypisują sobie nawzajem gotowe maski, pozy i formy zachowania.

Powieść ukazuje szkołę jako miejsce sztuczności, schematów i przymusu. Uczniowie, nauczyciele i dorośli funkcjonują w narzuconych rolach, często udając kogoś, kim nie są. Gombrowicz pokazuje, jak społeczeństwo wpływa na jednostkę i jak trudno zachować autentyczność, gdy inni stale próbują nas określić, ocenić i dopasować do swoich wyobrażeń. W utworze pojawiają się charakterystyczne pojęcia, takie jak „forma”, „gęba”, „pupa” i „upupienie”, które służą opisaniu mechanizmów zniewolenia człowieka przez cudze oczekiwania.

Ważną częścią lektury są także wizyty Józia w domu Młodziaków oraz w dworku Hurleckich. Każde z tych miejsc odsłania inne środowisko społeczne i inne sposoby udawania. Nowoczesność Młodziaków okazuje się powierzchowna, a tradycyjny ziemiański świat Hurleckich pełen jest konwenansów i sztuczności. „Ferdydurke” łączy groteskę, absurd, ironię i satyrę, tworząc obraz świata, w którym człowiek nieustannie walczy o własną tożsamość.