Ojcowie Kościoła

Ojcami Kościoła (łac. Patres Ecclesiae) nazywa się wszystkich pisarzy i teologów chrześcijańskich, którzy działali we wczesnym okresie chrześcijaństwa, tj. od II-VIII w., i których nauka oraz osobista świętość zasłużyła na powszechne uznanie w Kościele. Do dziś cieszą się oni szczególnym autorytetem w sprawach doktrynalnych.

Przyjmuje się oficjalnie, że okres Ojców Kościoła na Zachodzie skończył się ze śmiercią św. Izydora z Sewilli (ok. 560-636 r.), a na Wschodzie ze śmiercią św. Jana Damasceńskiego (ok. 675-ok. 749 r.).

Do Ojców Kościoła zaliczani są m.in. Justyn, Ireneusz z Lyonu, Orygenes, Klemens Aleksandryjski, Bazyli Wielki, Ambroży, Hieronim ze Strydonu, Augustyn, Grzegorz z Nazjanu, Grzegorz z Nyssy, Atanazy Wielki, Cyryl Jerozolimski, Pseudo-Dionizy Areopagita, św. Jan Chryzostom.

Spośród Ojców Kościoła wyróżnia się tzw. Ojców Apostolskich. Do ich grona zaliczani są najstarsi pisarze kościelni, którzy żyli jeszcze w czasach apostolskich i są bezpośrednim łącznikiem pomiędzy uczniami Chrystusa a chrześcijaństwem lat późniejszych. Do Ojców tych zwykło się zaliczać: św. Klemensa I Rzymskiego, papieża (zm. ok. 96 r.), św. Ignacego z Antiochii (zm. ok. 107 r.), św. Papiasza (zm. ok.130r.), św. Polikarpa (zm. ok. 156 r.), Hermasa – autora Pasterza (II wiek), autora Didache (I w.), autora Listu Barnaby (I w.).

Ponadto wyróżnia się doktorów Kościoła. Tytuł ten nadawany jest od XIII w. świętym, którzy żyli w różnych epokach, ale odznaczyli się niezwykłą wiedzą i obroną wiary.

Do najstarszych doktorów Kościoła zalicza się 4 wielkich doktorów Kościoła wschodniego: świętych Atanazego, Bazylego, Grzegorza z Nazjanzu i Jana Chryzostoma oraz 4 wielkich doktorów Kościoła zachodniego: Ambrożego ,Hieronima, Augustyna i Grzegorza Wielkiego.

Do grona ponad trzydziestu doktorów Kościoła należą także kobiety: św. Teresa z Avili, św. Katarzyna Sieneńska, św. Teresa od Dzieciątka Jezus oraz św. Hildegarda z Bingen.