Mit o Zeusie

Zeus to najważniejszy z greckich bogów. Było to bóstwo powietrzne, władające gromami i piorunami. Zeus wyznaczał zasady moralności, patronował gościnności, a także opiekował się ludźmi pracy. Najważniejszymi miejscami kultu boga były Olimpia i Dydona. Atrybuty Zeusa to: egida (tarcza zrobiona ze skóry kozy Amaltei) i grom. Z bogiem tym łączy się kilka mitów. Pierwszy z nich dotyczy początków świata i narodzin Zeusa. Był on synem Kronosa i Rei. Matka uchroniła boga przed pożarciem przez ojca, podając mu zamiast dziecka kamień. Zeus wychowywał się na Krecie pod opieką kozy Amaltei. Jako dorosły strącił ojca do Tartaru i sam przejął władzę nad światem. Potem zaś pokonał gigantów i potwora Tyfona.

Z postacią Zeusa łączy się również mit o Filemonie i Baucis. Zeus wraz z Hermesem zszedł na ziemię pod ludzką postacią. Nikt jednak nie chciał ich ugościć z wyjątkiem ubogiej pary staruszków. Filemon i Baucis przygotowali wieczerzę z tego, co posiadali, a bogowie cudownie rozmnożyli pożywienie. Wtedy staruszkowie zorientowali się, że mają do czynienia z bogami i chcieli złożyć im w ofierze swoją jedyną gęś. Bogowie jednak odmówili. Zeus przekształcił chatę Filemona i Baucis w piękną świątynię, w której pełnili oni funkcję kapłanów, zaś miasto zostało zatopione, a mieszkańcy zamienieni w żaby. Pewnego dnia staruszkowie zamienili się w zrośnięte ze sobą pniami drzewa.

Kolejnym mitem związanym z Zeusem była historia o porwaniu Europy. Była to piękna córka Agenora, władcy Sydonu. Zeus objawił się jej pod postacią białego byka. Zaciekawiona Europa usiadła na nim, a Zeus ją porwał i popłynął z dziewczyną na Kretę. Europa urodziła bogu dwóch synów: Minosa i Radamantysa.

Innym mitem była zaś opowieść o miłości Zeusa do Danae, na którą zstąpił w postaci złotego deszczu, a ta urodziła mu syna Perseusza.