Krzysztof Zanussi

Biografia

Krzysztof Zanussi urodził się 17 czerwca 1939 roku w Warszawie w rodzinie o włoskim pochodzeniu. Początkowo studiował fizykę na Uniwersytecie Warszawskim oraz filozofię na Uniwersytecie Jagiellońskim (na przełomie lat 50. i 60.). W tym samym czasie działał już w środowisku filmowym jako amator. W 1962 roku rozpoczął naukę na Wydziale Reżyserii Szkoły Filmowej w Łodzi. Ukończył ją w roku 1966. W latach 80. został kierownikiem  Studia Filmowego „Tor”, jak również prezesem Stowarzyszenia Filmowców Polskich (1971-1983). Prócz pracy reżyserskiej ma na swoim koncie również scenariusze filmowe, felietony i zapiski-wspomnienia). Od 2002 roku pełni funkcję Wiceprzewodniczącego Rady Fundacji Centrum Twórczości Narodowej.

Krzysztof Zanussi wykłada na Wydziale Radia i Telewizji im. Krzysztofa Kieślowskiego na Uniwersytecie Śląskim oraz w Collegium Civitas w Warszawie i na Uniwersytecie Warszawskim na Wydziale Dziennikarstwa. Jest przewodniczącym Rady Programowej Akademii Multi Art, a także honorowym przewodniczącym włoskiego festiwalu Popoli e Religioni.

Twórczość

Do najważniejszych pełnometrażowych dzieł filmowych reżysera należą:

1969: Struktura kryształu

1970: Życie rodzinne

1971: Za ścianą

1972: Iluminacja

1974: Bilans kwartalny

1974: The Catamount Killing

1976: Barwy ochronne

1978: Spirala

1980: Kontrakt

1980: Constans

1981: Z dalekiego kraju

1982: Imperatyw

1984: Rok spokojnego słońca

1985: Paradygmat

1988: Gdzieśkolwiek jest, jeśliś jest...

1989: Stan posiadania

1990: Życie za życie. Maksymilian Kolbe

1992: Dotknięcie ręki

1995: Cwał

1997: Brat naszego Boga

2000: Życie jako śmiertelna choroba przenoszona drogą płciową

2002: Suplement

2005: Persona non grata

2007: Czarne słońce

2008: Serce na dłoni

2009: Rewizyta

2014: Obce ciało

2018: Eter

Filmy reżysera są kinem autorskim – do większości z nim Zanussi sam napisał scenariusze, pozostawiając jednak aktorom dużą swobodę w interpretacji tekstu. W realizacjach lat osiemdziesiątych dominowała tematyka wolności, zniewolenia, wyborów moralnych i symbolice ludzkiego losu ogólnie. Niejednokrotnie w jego fabułach pojawia się motyw śmierci i rozważania eschatologiczne. Zanussi traktuje także o problemach  i zagadnieniach ponadczasowych takich jak miłość, sumienie czy poczucie szczęścia i spełnienia.