Biblia

Problematyka Biblii jest złożona. Dla chrześcijan Stary i Nowy Testament jest przede wszystkim opisem dziejów stworzenia ludzkości przez Boga, jego opieki nad narodem wybranym i zbawienia dokonanego przez Chrystusa.

W Starym Testamencie odnajdziemy opis dziejów pierwszych ludzi (stworzenie świata i człowieka, wątek grzechu pierworodnego, wygnanie z raju, historia Kaina i Abla), historię zbudowania wieży Babel i opowieść o potopie. Jest to także zapis dziejów narodu izraelskiego: historie życia i działalności pierwszych, wielkich patriarchów (Mojżesza, Abrahama), dzieje kolejnych rodów Izraela, perypetie narodu wybranego (ucieczka z Egiptu, wędrówka do Ziemi Obiecanej, przymierze z Bogiem – otrzymanie dekalogu),  wreszcie – opowieści o nauczaniu wielkich proroków i przywódców duchowych narodu (Izajasza, Jeremiasza, Ezechiela, Joela, Malachiasza i innych).

Nowy Testament to przede wszystkim opowieść o życiu Chrystusa – od narodzenia w Betlejem, przez opis działalności (cuda, powołanie apostołów) i nauczania („Kazanie na górze”) aż po drogę krzyżową i męczeńską śmierć. Najważniejszą historią, zawartą w tej części Biblii jest opis wydarzeń, które nastąpiły po zmartwychwstaniu Chrystusa (motyw otwartego grobu i relacje uczniów, którym ukazał się Chrystus). Ostatnie księgi Nowego Testamentu są zapisem przebiegu działalności apostołów, ich podróży i prześladowań (można je też uznać za dokument opisujący tworzenie się pierwszych chrześcijańskich społeczności). Apokalipsa św. Jana (ostatnia część NT) zawiera proroczą wizję, uważaną przez większość wyznań chrześcijańskich za obraz końca świata i ostatecznego triumfu Kościoła (Chrystusa) nad złem (szatanem).

Z punktu widzenia laika Biblia to ponadczasowa opowieść o człowieku – jego dążeniu do zrozumienia i wyjaśnienia zasad otaczającego go świata (kosmogonia, dociekanie praprzyczyny wszystkich rzeczy), o cierpieniu, o walce i nadziei (archetypy postaw) a także – o nieustannym poszukiwaniu prawdy (patrz: Księga Koheleta, Księga Hioba).