Apostolstwo świeckich

Apostolstwem ( gr. apostolo –  wysłannik) nazywa się wszelką działalność Kościoła, której celem jest szerzenie wiary chrześcijańskiej po całej ziemi, zgodnie z nakazem Chrystusa:

Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Uczcie je zachowywać wszystko, co wam przykazałem. (Mt 28, 18-29).

Rozkaz ten skierował Chrystus do swoich pierwszych uczniów. Ich apostolstwo Kościół obecnie nazywa apostolstwem pierwotnym. Obok niego wyróżnia również apostolstwo wtórne, czyli posłannictwo, które stanowi kontynuację działalności pierwszych uczniów i jest sprawowane w Kościele po dzień dzisiejszy.

Sobór Watykański II podkreślił w swoich dokumentach (Lumen gentium oraz Apostolicam actuositatem), że już samo powołanie chrześcijańskie jest ze swojej natury powołaniem do apostolstwa. Stąd apostolstwa nie należy postrzegać jako przywilej pewnych osób czy grup w Kościele, lecz przywilej całego Ludu Bożego; wszystkich ochrzczonych: duchownych, osób konsekrowanych i osób świeckich.

Apostolstwo świeckich ma zatem charakter uniwersalny, powszechny. Jest zarówno prawem i obowiązkiem wiernych. Mogą ów obowiązek wypełniać indywidualnie bądź zjednoczeni w stowarzyszeniach. Przykładami takich organizacji laikatu, które zajmują się misją głoszenia wiary chrześcijańskiej, są: Akcja Katolicka, Wspólnota Życia Chrześcijańskiego oraz Droga Neokatechumenalna.

Kościół podkreśla również, że bez misyjnej działalności świeckich apostolstwo duchownych w większości przypadków nie może być w pełni skuteczne – relacja pomiędzy apostolatem urzędowym hierarchii, a apostolstwem świeckich to relacja współpracy, która może przyjmować dwie podstawowe formy: 

- formę mandatu – kiedy działalność świeckich zlecona jest ze strony hierarchii kościelnej; 

- formę misji kanonicznej –  kiedy laikat uczestniczy w niektórych czynnościach, które z założenia przypisane są hierarchii, np. w głoszeniu nauki chrześcijańskiej (katechizacja, lektorat) czy w opiece duszpasterskiej.

Zarówno o mandacie, jak i o misji kanonicznej można powiedzieć, że to zinstytucjonalizowane formy apostolstwa świeckich, tzw. apostolstwo specjalne. Nie obowiązują one wszystkich. Każdego chrześcijanina obowiązuje natomiast szerzenie wiary chrześcijańskiej w życiu codziennym, tj. „przyczynianie się do tego, aby wszyscy ludzie na całym świecie poznali i przyjęli Boskie orędzie zbawienia” (Dekret o apostolstwie świeckich 3). Jest to apostolstwo podstawowe.