Wiosna. Dytyramb – interpretacja i analiza - strona 3

się niepohamowana żądza natury. Już pierwsze wersy tekstu zdradzają ironiczne zabarwienie. Mowa tu bowiem o zamiarze pochwały „gromady” oraz o „świętowaniu”, natomiast przedstawiony dalej obraz działania tłumu nie przypomina wcale beztroskiej zabawy. Postawa podmiotu lirycznego ulega tu wyraźnej zmianie: pochwała zaczyna graniczyć z pogardą i obrzydzeniem wobec zbiorowości, a święto staje się swoim własnym przeciwieństwem – profanacją. Naczelnym symbolem owego tłumu jest Niewiasta, ukazana w wyraźnie groteskowy sposób. Nazywa się ją: „Brzuchem w biodrach szerokich”. Na pierwszy plan wysuwa się zatem cielesność kobiety, a co więcej mamy tu do czynienia z ciałem monstrualnym – obrzydliwym i wulgarnym. Jest to niejako biblijny obraz Wielkiej Nierządnicy Babilon z „Apokalipsy” świętego Jana. Nawiązania do proroctwa końca miasta rozpusty są tu bardzo wyraźne.

Tłum

Zbiorowość w „Wiośnie” została całkowicie zdepersonalizowana. Jest to bezosobowy „tłum”, „zbiegowisko”, „gromada”, „hołota” przypominająca pełzające i wijące się robactwo. Mówi się o nim w rodzaju nijakim: „Zachybotało! -- Buchnęło - i płynie”. W wierszu pojawiają się liczne onomatopeje oddające hałaśliwość tłumu, który wykorzystuje

Polecamy również:

  • Sitowie – interpretacja i analiza

    „Sitowie” to utwór, w którym Julian Tuwim podejmuje problematykę autotematyczną. Realizuje się ona niejako na dwóch poziomach. Mamy tu bowiem do czynienia ze wspomnieniem z dzieciństwa, a więc wątkiem autobiograficznym. Ponadto zaś poeta wypowiada się na temat własnej... Więcej »

  • Do prostego człowieka – interpretacja i analiza

    „Do prostego człowieka” to wiersz Tuwima o wymowie pacyfistycznej. Postawa poety jawi się tu jako jasny i stanowczy sprzeciw wobec wojny, której zwykle towarzyszą wzniosłe hasła, jednak w rzeczywistości kryją się za nimi jedynie partykularne interesy klasy rządzącej. Więcej »

  • Rzecz Czarnoleska – interpretacja i analiza

    „Rzecz Czarnoleska” to wiersz programowy Tuwima z tomu o tym samym tytule, wydanego w 1929 roku. Poeta formułuje w nim klasyczną koncepcję literatury, nawiązującą do złotego okresu polskiej poezji, czyli do XVI wieku. Tekst ten jest więc dobrą ilustracją tak zwanego klasycyzmu Skamandrytów, czyli... Więcej »

  • Do krytyków – interpretacja i analiza

    „Do krytyków” to przewrotny komentarz Tuwima na temat roli poezji w niepodległym kraju. Tekst został utrzymany w żartobliwym, niemal satyrycznym stylu. Głównym zabiegiem zastosowanym przez Tuwima jest tu komiczny efekt zaskoczenia. Tytuł utworu – „Do krytyków”... Więcej »

  • Sokrates tańczący – interpretacja i analiza

    „Sokrates tańczący” to obszerny wiersz Juliana Tuwima pochodzący z tomu o tym samym tytule, wydanego w 1920 roku. Tekst należy do wczesnej twórczości poety, w której dominują nuty takie, jak dionizyjska pochwała życia i rewolucyjne nastawienie do tradycji. Więcej »

Komentarze (0)
Wynik działania 1 + 4 =
Ostatnio komentowane
Popieram pana d
Mesjasz • 2021-11-28 16:27:18
To super że nagle Rz zmienia się w Rs bez żadnego powodu :/
Anonim • 2021-11-28 11:37:17
.
jennie • 2021-11-28 10:53:19
Git
Franek to nie ja • 2021-11-27 17:22:35
prosze
lo • 2021-11-27 10:35:19