Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Postmodernizm w literaturze - opracowanie - strona 2

Ostatnio komentowane
kjhukuk
lol • 2019-03-25 16:44:00
super pomoc
kasia • 2019-03-25 16:34:51
dzięki pomogło
jestem_z_YT • 2019-03-24 17:45:11
Zostawcie Norberta w spokoju
Ale nie miło • 2019-03-24 22:01:34
xddd
xddddd • 2019-03-24 14:14:14
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

tym wypadku najważniejszy staje się sam proces pisania powieści – komentarze czy dygresje. Literatura postmodernistyczna ma zatem wymiar autotematyczny, jest dyskursem nie tyle o świecie, co o samej sobie. Przykładem takich tendencji jest proza Magdaleny Tulli („Sny i kamienie”, „Tryby”, „W czerwieni”), Jerzego Pilcha („Inne rozkosze”) czy Nataszy Goerke („Fractale”).

Innym przejawem odejścia od mimetycznego złudzenia, jakie daje fabuła jest parodia. W tym wypadku mamy do czynienia z prowokacją ze strony autora, jawną grą interetkstualną, nadmiarem dygresji czy doprowadzaniem akcji do absurdu. Parodia bardzo często łączy się również z ironią i autoironią. Przykładem postmodernistycznej parodii może być powieść Anny Burzyńskiej „Fabulant” (parodia parodii).

Inną cechą postmodernizmu w literaturze jest natomiast eklektyzm, czyli łącznie różnych stylów, gatunków i konwencji. Jego przejawem może być to, co Ryszard Nycz nazwał „ponowoczesną sylwą”, a więc otwarta, hybrydyczna forma tekstu, fragmentaryczność, przypadkowość. Przykładami ilustrującymi tę tendencję są powieści Manueli Gretkowskiej „Tarot paryski”, „Kabaret metafizyczny” czy Olgi Tokarczuk „Dom dzienny, dom nocny”.

Szczególną cechą postmodernizmu, zwłaszcza w literaturze amerykańskiej jest też czarny humor, przejawiający się w niestandardowym pokazywaniu wojny, jak u Kurta Vonneguta („Rzeźnia numer 5”) czy Josepha Hellera („Paragraf 22”).

Polecamy również:

Komentarze (0)
4 + 4 =